Nieuwsgierigheid

Onze samenleving lijkt steeds meer een samenleving te worden van uitersten. Rechts vs links, autochtoon vs allochtoon, christen vs moslim etcetera. We kruipen naar degenen die hetzelfde denken en sluiten de andersdenkenden uit. We gaan naar aparte uitgaansgelegenheden, zoeken gelijkgestemde vrienden en verwijderen andersdenkenden uit onze vriendenlijst op facebook.

“So comfortable, we live in a bubble, a bubble.

So comfortable, we cannot see the trouble, the trouble”    ~ Katy Perry

Door de manier waarop er gecommuniceerd wordt (elkaar ‘overtuigen’/ overschreeuwen), worden de tegenstellingen uitvergroot en daardoor steeds groter. Het ‘neutrale midden’ blijft stil en wanneer iemand toch het lef heeft om nuance aan te brengen, wordt hij/ zij aangevallen door ‘leden’ van een van de uitersten.

Persoonlijk hoop ik dat we met z’n allen dichter bij elkaar komen, maar dan moeten de gesprekken anders gevoerd worden. In plaats van het gelijk, moeten we bij het gevoel komen… In plaats van de groep moeten we bij het individu komen.

Enkele weken geleden kwam ik een video tegen (thanks, Zakaria), waarin een van de organisatoren van ‘Mother Of All Rallies’ de president van ‘Black Lives Matter New York’ spreektijd gunde op ‘zijn’ bijeenkomst. Op de momenten dat de man afweek van retoriek en persoonlijk en verbindend werd, werd er geapplaudisseerd. Na de rally werd hierop verder gebouwd en maakten beide partijen contact op interpersoonlijk vlak.

 

https://www.youtube.com/watch?v=3tWPMbQ_PCA

Volgens mij ligt hier de oplossing. Ik geloof dat we alleen nader tot elkaar kunnen komen als we écht contact met elkaar maken. Wanneer we zonder vooroordeel nieuwsgierig zijn naar elkaar en elkaars overtuigingen. De (lokale) overheid zou m.i. een aanjagende en faciliterende rol moeten aannemen om deze gesprekken tot stand te brengen. Dus; géén bijeenkomsten afgelasten vanwege angst dat het uit de hand loopt (!), maar bijeenkomsten zodanig inrichten dat mensen met elkaar in gesprek gaan.

Dank voor het lezen en hopelijk tot volgende week!

Johnny

“Pappa, ik ben geel!”

Het schooljaar is weer begonnen en Jinthe zit sinds twee weken in groep 2. Hoewel het te ver gaat om te zeggen dat ik blij ben dat de schoolvakantie erop zit, vind ik het prima. Ze gaat graag naar school en ik kan de kleine momentjes van het naar school brengen en aan haar bed luisteren naar wat ze die dag heeft mee gemaakt erg waarderen.

Afgelopen dinsdag was er een informatieavond voor ouders. Ik ben hier naartoe gegaan, vooral omdat ik me hiertoe verplicht voel. De juffrouw neemt de moeite om een kennismaking te organiseren, dus vind ik dat ik moet gaan.

Op de bijeenkomst hoorde ik hoe er gewerkt wordt en het viel me op dat er relatief weinig ‘methodisch’ gewerkt wordt bij de kleuters. Het is maatwerk en niet iedere leerkracht wil en kan dit. Ik verbaasde me al eerder hoe goed de juffrouw weet hoe Jinthes karakter is, waar ze goed in is en waar aandacht aan geschonken dient te worden. De juffrouw weet dit door individuele aandacht te geven, maar ook door de CITO.

Hoewel er veel kritiek is op het afnemen van CITO’s op jonge leeftijd, blijkt de juffrouw hierachter te staan. Het is een objectieve wijze van meten, niet meer en niet minder. Meten op welk niveau een kind zit op verschillende onderdelen. De kinderen vinden het daarnaast leuk en spannend. Vaak zijn het de ouders die het ‘groter’ maken. Zij vergelijken de scores van hun kinderen op het schoolplein en inmiddels worden de CITOscores om deze reden niet meer meegegeven, maar in de oudergesprekken besproken met de (blijkbaar) noodzakelijke duiding.

Duiding die ook welkom was op Jinthes opmerking eerder deze week: “Pappa, ik ben geel!” De juffrouw leest momenteel voor uit het boek; ‘Het Kleurenmonster’ van Anna Llenas. Iedere kleur staat hierin voor een emotie. Alles valt op zijn plek…

Tenslotte nog een welkome tip om te werken aan wiskunde met een kleuter. Aansluiten bij de belevingswereld; borden en bestek tellen bij het dekken van de tafel en wat is het grootste t-shirt? bij het vouwen van de was.

Dank voor het lezen en hopelijk tot volgende week!

Johnny

Blogboek

Blogboek

Na de vakantie en twee weken opstarten met overleggen, deadlines, schrijven enzovoorts weer een ‘normale’ werkweek. Fijn…

 

Maandagochtend

Via-via kwam bij Tarik een vraag van een startende onderneemster in het sociaal domein. Ze liep helemaal vast in het ‘systeem’ van aanbesteden. Tarik en ik hebben samen met haar gezeten en uitleg gegeven over hoe alles werkt. Stap voor stap  hebben we kunnen laten zien wat ze waar moet invullen en indienen. Uiteraard niet op inhoud, maar op proces.

 

 

Maandagmiddag

In de middag hebben we een kwartaalgesprek gevoerd met de gemeente. Deze kwartaalgesprekken zijn bedoeld om ontwikkelingen op hoofdlijnen te bespreken. Het was een open en prettig, maar ook een eerlijk en duidelijk gesprek.

Maandagavond

Aanwezig geweest bij het gebruikersoverleg in Venlo-Oost. Ik heb hier kort iets mogen vertellen over de jeugdactiviteiten. Helemaal op de hoogte van belangrijke ontwikkelingen heb ik nog het laatste anderhalf uur mee kunnen pikken van de jongereninloop, gedraaid door Rachid.

Dinsdagochtend

Begonnen met het wegwerken van e-mails en bezig geweest met een jongerenactiviteit, zoals eerder met de jongeren besproken… Zij hebben een idee, ik ben bezig geweest met het ‘stellen’ van de kaders in afstemming met Menno en onze stadsdeelmanager. Hierover vast meer in de toekomst.

Dinsdagmiddag

Als intermediair voor het Jeugdsportfonds heb ik twee aanvragen gedaan samen met de betrokkenen. Een één-tweetje met gezinscoach; Jolijne. Ik vroeg aan een van de jongens; “Kun je een beetje voetballen?” Om het ijs te breken, zeg maar. De jongen antwoordde bevestigend en bleek bij Jong Oranje te spelen en gescout te zijn door VVV-Venlo. Goede grond op de Berg… Venlo-Oost blijkt weer een goede voedingsbodem te bieden aan voetbaltalent.

Woensdagochtend

Samen met Anton van KanDoen en een buurtbewoners hebben we de spade in een speeltuin gezet. De speeltuin kampte een tijd met verloedering, vernielingen en jeugdoverlast. Vorig jaar is er subsidie aangevraagd en bij het SAMfonds. De afgelopen maanden is van dit bedrag de haag gefatsoeneerd, is het hekwerk gerepareerd en is er een ‘afbakening’ gerealiseerd om te voorkomen dat scooters door de speeltuin rijden. Met de verplaatsing van de bank en de prullenbak (de hangplek) naar een plek die meer in het zicht is, hebben we het project afgesloten.

Veel gebeld met de gemeente, afstemmen over de plaatsing van een JOP.

Woensdagmiddag

Omdat enkele vrijwilligers bij de Kinderknutselclub ziek zijn had ik Lientje aangeboden om uit te helpen vandaag. Het bleek nodig, want er waren zes nieuwe kinderen. Ik heb deze kinderen ‘ondersteund’ in het maken van ansichtkaarten. Een superleuke middag!

Woensdagavond

Samen met Rachid ‘ambulant’ geweest, d.w.z. de straat op om in gesprek te gaan met jeugdgroepen in de buurt. Vervolgens hebben we samen de Jongereninloop gedraaid. Veel gesproken met jongeren en veel verhalen gehoord. Mooie verhalen, maar ook trieste… En nog steeds verbaas ik me erover hoe oneerlijk geluk verdeeld is onder ons allen…

Donderdagochtend

Samen met collega; Janou in gesprek gegaan met ons ‘werkgroepje’ Kinderactiviteiten. Een divers, enthousiast en gezellig clubje. We hebben voorbereidingen getroffen voor een kinderactiviteitendag in de herfstvakantie.

Donderdagmiddag

Wederom met Janou een gesprek gevoerd met bewoners. Doel van dit gesprek was om een activiteit te organiseren, waarin ‘oude’ en ‘nieuwe’ bewoners elkaar leren kennen. Helaas kwam niet iedereen opdagen. We pakken het verder op dankzij de inzet en info van de aanwezige bewoonster.

Vervolgens een gesprek met de gemeente over de eerste aanzet tot de plannen voor 2018.

Hopelijk biedt dit blogboek een kleine inkijk in mijn werk.

 

Dank voor het lezen en hopelijk tot volgende week!

Johnny

 

Een moment van onbedachtzaamheid…

De verschrikkelijke zelfdoding van een 10-jarige jongen, de tragische verdrinkingsdood van een kleuter en die van een Syrische puber… Ze hebben iets met elkaar gemeen… het noodlot voltrok zich in een oogwenk, in een moment van intens verdriet, een moment van onoplettendheid of onbedachtzaamheid… en nog iets… de schuldvraag. Op social media leek het alsof iemand de schuld móest krijgen.

Bij de zelfdoding was Jeugdzorg de schuldige, bij de kleuters waren het de ouders en de Syrische jongen luisterde niet naar de waarschuwingen, dus was het volgens velen zijn eigen schuld.

Is het slechts hardvochtigheid of zit er meer achter? Willen mensen elkaar – of misschien vooral zichzelf – overtuigen dat tragiek voorkomen kan worden? Dat we elkaar verdriet kunnen besparen, zolang we goed op onze kinderen letten? Zolang jeugdzorg haar werk doet?… Zolang we de instructies van de badmeesters opvolgen?

Laten we op deze momenten simpelweg ons medeleven tonen en elkaar steun bieden. Zoals vele Venlonaren gelukkig deden… Zoals we dat massaal deden voor Abdelhak Nouri…

Dank voor het lezen…

Johnny

Wanneer principes hun beoogde effect missen

Wanneer principes hun beoogde effect missen

De onbedoelde gevolgen van de Wet Werk en Bijstand

Vorige week kwam Joey* naar mij toe met de vraag of ik wist hoe hij een postadres kon krijgen zonder er te hoeven wonen.
“Waarom?” Vroeg ik hem.
“Ik heb nieuw werk en ik wil niet dat mijn oma gekort wordt op haar uitkering.”

De Wet Werk en Bijstand beoogt dat thuiswonende werkende kinderen, ouder dan 21 jaar een financiële bijdrage leveren. Dit wil de overheid realiseren door de ouders te korten op de bijstandsuitkering (wellicht ook bedoeld als bezuiniging).

Principieel ben ik hier niet tegen. Immers, toen ik ging werken, betaalde ik mijn ouders voor ‘kost en inwoning’… en dat vond ik niet meer dan logisch.

Echter, de praktijk is zoals altijd weerbarstiger. Een (onbedoeld) effect is dat veel jongeren bang zijn om te gaan werken. Sterker nog, dat mensen op zoek gaan naar constructies om de korting op de bijstand te omzeilen.

Wanneer men dit legaal doet, gaan jongeren – te vroeg – op kamers of in studio’s wonen. Vaak met tijdelijke arbeidscontracten. Dit maakt dat deze jongeren vaak snel huurachterstanden en schulden opbouwen. Ook een terugkeer naar het ouderlijk huis is lang niet altijd vanzelfsprekend en brengt aanpassingsproblemen met zich mee.

Er wordt ook gekeken naar ‘illegale’ constructies. Jongeren schrijven zich in op andere adressen dan waar ze daadwerkelijk wonen.

Ik durf te stellen dat deze wet haar beoogde effect in veel gevallen mist. In plaats van dat jongvolwassenen bijdragen, komen velen in de problemen.

Voor mij was het logisch en met een HBO diploma op zak relatief gemakkelijk om een steentje bij te dragen.

Voor Joey ligt dit anders met een minimumloon en een baby op komst…

Dank voor het lezen en hopelijk tot volgende week!

Johnny

*Joey is een gefingeerde naam

Bliërock

Bliërock

Afgelopen weekend was het weekend van Bliërock. In 10 jaar tijd is dit festival uitgegroeid tot een begrip in Venlo. Het is een kleinschalig festival met een eigen (unieke) identiteit. Het is namelijk een echt familiefestival geworden, wat overigens niet zo vanzelfsprekend is, puur kijkend naar de line-up met vooral veel bluesmuziek.

Bliërock is opgezet als ‘hoofdevenement’ vanuit de stichting B4Music. Een stichting die is opgericht door een vriendengroep uit Tuindorp, Blerick.  Een vriendengroep in de leeftijd van 50-65 jaar oud, van de generatie van mijn ouders. Zij vormen de basis, maar de continuïteit lijkt geborgd met tientallen vrijwilligers in de leeftijd van 25 tot 75 jaar.

Ooit was het een rebelse vriendengroep… In een ‘romantische’ periode van free love, countryrock en softdrugs toverden zij een boerderij om tot een gebouw, waar ontmoeting plaatsvond in combinatie met veel livemuziek. Bijna een commune. De generatie boven hen vervloekte dit overigens allemaal. Stuk voor stuk ingrediënten voor een hechte onderlinge band.

Deze hechte band was voelbaar voor, tijdens en na het optreden van Cut the Crap (ooit begonnen in de berging van opa en oma’s flat). Dit optreden was de opening van de zaterdagavond en stond in het teken van Henk Engel, die in oktober vorig jaar overleed. Met een collectief van 16(!) muzikanten werd er anderhalf uur een prachtige muzikale ode aan Henk gebracht. Backstage was het een komen en gaan van artiesten over het ‘Henk Engel laupbrôkske’ en achter de muzikanten op het podium hing een doek met zijn afbeelding en de tekst van een van zijn favoriete nummers; Soulshine.

Henk was een van de drijvende krachten achter B4Music en vroeger bassist bij Cut the Crap. In de schaduw van Henk ving ik de afgelopen jaren de bands op backstage en zorgde ik voor snelle wisselingen tussen de verschillende optredens. Afgelopen zaterdag stonden we met een klein groepje op eigen benen. Voor het eerst moesten we zelfstandig het stageplan doornemen en zelf nadenken, maar uiteindelijk kwam alles goed.

De zaterdag was ik er als vrijwilliger, de zondag als bezoeker met mijn geliefde gezin. Fijn om een keer aan de voorkant te staan en ook echt iets mee te krijgen van het festival. Terwijl ik een biertje dronk met mijn ouders, ooms en tantes, achterooms en -tantes, achternichten en -neven, vrienden en bekenden, speelden mijn kinderen met hún kinderen aan de zijkant van het terrein. Ze speelden op de speeltoestellen, zaten in de draaimolen en werden geschminkt. De volgende generatie… Die over twintig jaar misschien ook wel backstage te vinden is.

Dank voor het lezen en hopelijk tot volgende week!

Johnny

And when we say goodbye
To one of our own
We may be lonely
But we’re not alone
Though the leaves will fall
And the tears will flow
May it always comfort us to know
The family tree will always grow
It’s stronger than the wind can blow
The family tree will always grow

Venice – Family Tree

De inclusieve gemeenschap(?)

De afgelopen week was racisme een thema in het nieuws. Zo wordt er een onderzoek gestart naar online racisme m.b.t. Keti Koti, werden twee jonge moslims geweerd door de VS én kocht een villawijk in Den Helder een pand om te voorkomen dat hier minderjarige asielzoekers in komen te wonen.

Als bewonersondersteuners staat de participatie vam nieuwkomers hoog op de agenda. De overheid vindt het, net als wij, belangrijk dat statushouders snel en goed integreren, meedoen met de samenleving. Dat betekent concreet; Nederlands spreken, werken en op andere manieren deelnemen aan onze maatschappij. In Venlo doen we er alles aan om situaties als in Steenbergen te voorkomen.

Venlo probeert transparant te zijn in de communicatie naar de buurt, wanneer hier statuhouders komen te wonen. Zo worden buurtbewoners (net als in Den Helder) per brief geïnformeerd, wanneer er ergens statushouders gevestigd worden. Een brief als deze lokt vaak reacties uit, waarop de gemeente een informatiebijeenkomst organiseert. Vaak kunnen de meeste zorgen tijdens een dergelijke bijeenkomst weggenomen worden, maar dat kan alleen als mensen hiervoor openstaan.

Ik ben persoonlijk van mening dat statushouders (net als iedereen) zoveel als mogelijk verspreid moeten wonen en dezelfde behandeling dienen te krijgen als ieder ander. In Venlo-Oost werpt deze benadering zijn vruchten af. Statushouders waarmee wij in contact komen, sluiten aan bij activiteiten die hen en hun talent aanspreken.

Zo komen er (jonge) statushouders wekelijks naar de jongereninloop als bezoeker, gaat er één naar de schilderclub, draait er eentje mee bij KanDoen en zetten diverse statushouders zich in voor de kinderactiviteiten in de buurt, waaronder de knutselclub en de kindervakantieweek. Wij kiezen zeer bewust voor een individuele benadering i.p.v. een benadering voor statushouders als groep. Dezelfde benadering als die voor autochtone bewoners. Ik ben er trots op hoe Venlo-Oost hen in de armen sluit i.p.v. buitensluit, zoals in Den Helder… Ongeacht hoe de communicatie tussen de buurt en instanties is gelopen… een huis van 6 ton kopen zodat kinderen (!) hier niet kunnen wonen is naar mijn bescheiden mening buitensluiten.

Toch ben ik benieuwd hoe de mensen het georganiseerd hebben. Hebben ze een stichting opgericht onder de naam; Den Helder Eerst? Is het de bedoeling om winst op het pand te maken? Wat doen ze met het pand? Wie is hun financieel adviseur, indien ze er een hebben?

Als ík hun adviseur zou zijn dan zou ik een aantal opties op tafel leggen. Opties m.b.t. wat ze kunnen doen met €600.000 :

A. 1000 Gezinnen een jaar lang van voedselpakketten voorzien.
B. 15 Extra leerkrachten inhuren voor de basisschool in de wijk als investering in de kinderen.
C. 20.000 Uren aan thuiszorg inkopen voor de oudere buurtbewoners.
D. 3000 Zonnepanelen laten installeren in de buurt, zodat niemand nog electriciteit hoeft te kopen.
C. 15 Nieuwe Mercedesen kopen en een straatrace mee organiseren.
D. Met 33 buurtbewoners op wereldreis gaan.
E. 200 Nieuwe speeltoestellen kopen voor de kinderen in de buurt.
F. Een villa kopen, zodat er geen asielzoekers in de buurt komen wonen.

Aan hen de keuze, want wie ben ik om te bepalen wat mensen met hun geld moeten doen?

Dank voor het lezen en hopelijk tot volgende week!

Johnny

 

Einstein

Er was de afgelopen week veel om over te bloggen. Ik zou kunnen ingaan op de progressieve en tolerante houding van de rappers die te gast waren bij Summer Night… Ik zou ook kunnen ingaan op de experimenten in de bijstand. Of op de conservatieve en bekrompen houding m.b.t. dit onderwerp van een aantal gasten in een praatprogramma op een doordeweekse avond.

Echter, ik vind het belangrijk om jullie mee te nemen in de fase waarin het Sociale Domein verkeert.  Onze voormalige procesbegeleider; Jan Custers refereerde onlangs aan een citaat van Albert Einstein. Dit citaat werd overigens ook aangehaald in de – door de gemeenteraad georganiseerde –  werkconferentie over de zorg. Laat ik voorop stellen, het is niet mijn favoriete citaat (dat is namelijk: “Twee dingen zijn oneindig: Het universum en de menselijke domheid; en van het universum weet ik hetniet zeker.”), maar met wat fantasie wel toepasbaar op de staat waarin het sociale domein in Venlo (en andere gemeenten) verkeert.

“Problemen kunnen niet worden opgelost met de denkwijze waarmee ze werden gecreëerd.”

Laten we gemakshalve stellen dat het tekort van 12 miljoen in het sociaal domein een probleem is. Het tekort komt (kortweg) door hoge kosten in de intramurale jeugdzorg (het ‘maatwerk’) en het gebrek van controle op deze kosten.

Afgelopen woensdag, op een werkconferentie, waren met name de organisaties die maatwerk leveren uitgenodigd om de gemeenteraad te informeren en te adviseren middels een pitch en een interview. Als Einsteins hypothese klopt, ligt de oplossing in een andere denkwijze. Wij hadden ons dus verheugd op creatieve ideeën, met bravoure ten tonele gebracht in onze stadsschouwburg. In onze fantasie stond er een directeur op met de volgende pitch:

“Vanaf 2018 gaan we al onze cliënten – die  nu in onze zorginstelling wonen – huisvesten in hotelkamers. Dit is niet alleen stukken goedkoper, maar draagt ook bij aan de Venlose economie. We kunnen dan ook meteen de dagbesteding schrappen, want wie gaat er nou in een halflege zaal zitten, als dat ook op het terras of in de kroeg kan? Of als je kunt wandelen door onze mooie binnenstad? Of langs de Maas? Of een middag platen kunt beluisteren bij Sounds?

Vandaag ging een van mijn medewerkers op huisbezoek. In een keukentafelgesprek eerder dit jaar benoemde ze hoe mooi ze de keukentafel vond en de ‘cliënt’ bleek deze zelf gemaakt te hebben! De beste man is nu werkzaam als meubelmaker. Hij werkt keihard, maar verdient nu meer dan mij. Er is namelijk een enorme vraag naar mooie meubels vanuit de – sinds kort – florerende hotelbranche.

Ben ik al aan mijn twee minuten? Bijna? Ohja, voor ik het vergeet. Ik belde gisteren nog met de koning. In goed overleg hebben we besloten om de regeerperiodes zowel landelijk als lokaal te verlengen van vier naar acht jaar. Op deze manier kunnen we daadwerkelijk een visie op lange termijn opstellen en naar de stip op de horizon toewerken… Verder heb ik eigenlijk niets te melden, want alles loopt op rolletjes… Dus… Dit was mijn pitch.”

Het bleef echter bij een fantasie. De opstelling van de meeste aanbieders was in onze beleving eerder defensief dan constructief, laat staan innovatief. Oplossingen waren vooral; alle (jeugd)zorg via de huisarts, bezuinigen bij de gemeenteambtenaren, alle kleine aanbieders eruit en investeren in de pleegzorg. Het sterkste betoog ging ons inziens over investeringen in gezondheidszorg in plaats van in ziektezorg. Met andere woorden; hoe houden we mensen gezond, zodat we ze niet hoeven te genezen met alle menselijke schade, littekens en kosten die hiermee gepaard gaan?

De oplossing heb ik echt niet, maar ik weet wel wat een begin van een oplossing is. Dit begin is een gesprek zonder kaders. Zonder loopgraven van denkwijzen, normen en waarden, (financiële) belangen en schuldvragen. Een gesprek dat niet op de eerste plaats gaat over hoe we de zorg inrichten, maar over hoe we onze maatschappij ingericht willen zien. Is het namelijk niet zo dat de (vraag naar) zorg in het sociaal domein grotendeels samenhangt met de manier waarop de maatschappij functioneert?

Ik streef naar een maatschappij, waarin we oog voor elkaar hebben, elkaar helpen. Waarin mensen gelukkig zijn, maar waarin er ook goede (professionele) zorg is voor degenen die dit geluk niet zelf kunnen vinden. Een maatschappij waarin we een ander dit geluk gunnen, ook al heeft deze ander niet hetzelfde karakter, dezelfde afkomst of hetzelfde doorzettingsvermogen. Ik hoop deze maatschappij ooit te zien… Op straat, in een prachtig theater of in een praatprogramma op een doordeweekse avond. En als ik die dan zie, dan is er (als bijvangst!) een financieel overschot in het sociaal domein.

Dank voor het lezen en hopelijk tot volgende week!

Johnny

BWO The Movie

Zoals sommigen van jullie al gezien hadden, zijn wij bezig met het schieten van een documentaire. De aanleiding verschilt (zoals wel vaker) van de uiteindelijke opzet. De aanleiding was het project Jongeren Buiten Beeld. In de periode van januari-mei hebben 6 bewoners jongeren zonder werk, school en uitkering begeleid naar een werkcoach van de gemeente Venlo. Dit project genereerde de nodige aandacht in het werkveld, maar ook van gemeente en wethouders.

Iets wat wij logisch vinden, bleek niet door iedereen logisch gevonden te worden. Bewoners die andere (jonge) bewoners helpen. Het lijkt alsof iedereen het toejuicht dat we klusjes doen voor onze buren, dat we mantelzorg verlenen, dat we vrijwilligerswerk doen voor (demente) ouderen (open inloop, Zonnebloem etc.) en andere doelgroepen… Maar dat we de ‘zorg’ voor jongeren die met zichzelf worstelen overlaten aan professionals. 

Wíj geloven in een vitale gemeenschap, een inclusieve gemeenschap. De afgelopen decennia hebben we de samenleving als maatschappelijke organisaties en overheid gesegmenteerd. Opgedeeld in allerlei groepen; ouderen, gehandicapten, lvb-ers, probleemjongeren, autisten etc. etc. etc. Het gevaar hiervan is dat we hierdoor groepen buitensluiten. Dit terwijl, naar onze mening, al deze groepen – samen met de ‘weinigen’ die nog geen stempel hebben – sámen de gemeenschap vormen.

En in deze gemeenschap gebeuren prachtige dingen. Bewoners zetten zich op vele plekken in voor een betere, leukere en veiligere samenleving. Ook op het gebied van jongeren… Jongeren die in meer of mindere mate met zichzelf worstelen. Dit willen we in beeld brengen!

Marleen Hoftijzer (documentairemaakster) volgde deze week drie actieve bewoners, die zich – soms ondanks tegenslagen – belangeloos inzetten voor de gemeenschap. We zagen hen o.a. jeugdactiviteiten organiseren, werken in een tweedehandswinkel en eten uitdelen aan daklozen.

Samen met een werkcoach en onze oude procesbegeleider Bewonersondersteuning trachten we het belang van wat zij doen te duiden, het effect te beschrijven en onze rol als bewonersondersteuners uit te leggen.

Het zal even duren voordat de documentaire af is en we zijn nog zoekende naar hoe we de documentaire willen inzetten (buiten dat we het onze opdrachtgever aan willen bieden). We keep you posted!

Dank voor het lezen en hopelijk tot volgende week!

Johnny  

Oude liefde roest niet

Op de foto staat een artikel over de CT studio op mijn oude werkplek in Eindhoven. Walter en Valentino hebben deze – gefinancierd door de regiegroep waardecheques uit de wijk – gerealiseerd. Dit is nu ongeveer 5 jaar geleden… In deze vijf jaar is er veel veranderd. Inmiddels zijn beide mannen vader geworden, hebben er diverse projecten plaatsgevonden en is hun eerste ‘leerling’ een rijzende ster binnen de hip-hopscene.

Walter werkt momenteel fulltime, terwijl Valentino nog steeds zijn dromen binnen de muziekwereld najaagt. Hiervoor belde hij me een aantal maanden geleden. Hij had een plan bedacht en vroeg mij om ondersteuning om dit plan te realiseren. Hij mailde mij wat hij al op papier had en we spraken af in Venlo.

Valentino had een lesprogramma van twintig lessen á 2 uur tot in detail uitgeschreven. Aan mij de taak om het verhaal wat te structureren en hier en daar een spelfout eruit te halen. In ons gesprek bepaalden we een beetje de strategie om het plan werkelijkheid te laten worden.

Afgelopen dinsdag belde Valentino mij met de mededeling dat zijn plan is goedgekeurd door een fonds! Het enige dat hij nog moet doen is het werven van ‘leerlingen’ en dan is hij ‘professioneel muziekdocent’. Valentino bewijst dat de aanhouder in dit geval wint, ondanks tegenslagen en afwijzingen…

Een andere aanhouder is Talip. Ook Talip ken ik vanuit mijn vorige rol als jongerenwerker in Eindhoven. Talip was een (hyper)actieve bewoner😉. Samen met andere jongeren, Jerry en mij organiseerde hij o.a. een voetbaltoernooi i.s.m. de Cruijff-Foundation. Een succesvol voetbaltoernooi, qua aantal deelnemers en sfeer. De hele wijk stond die dag op of rondom het Cruijffcourt. De (inmiddels) mannen hebben het nog steeds over dat project en voor Talip was het de aanleiding om Sociaal Cultureel Werk te gaan studeren. Via niveau 1, 2 en 3 werkte hij zich omhoog tot niveau 4 en doet hij zijn stage bij Assist… een enorme eer!

Helaas ben ik geen sociale duizendpoot, want het liefst had ik met iedereen nog regelmatig contact. Echter, ik vind het super dat mannen als Talip en Valentino mij nog weten te vinden. Want uit het oog is bij mij niet uit het hart.

Bedankt voor het lezen en hopelijk tot volgende week!

Johnny