Werkbezoek

Aanleiding

Ivm de ontwikkeling van onze app, kwamen onze twee contactpersonen vanuit het Ministerie van Justitie (Hanna en Raoul) vorige week op werkbezoek in Venlo. Zij waren benieuwd naar onze werkzaamheden en ik nam me voor om hen zoveel mogelijk te ‘voeden’ met informatie. Maar hoe doe je dat op een werkdag tussen 11.00 en 16.00uur? Simpel; je kantoortje volproppen met stagiaires en studenten (van praktijkonderwijs tot HBO), een wijkagente, een werkcoach, een jongerencoach, een projectleider, een stadsdeelmanager en een regisseur jeugdoverlast. Zo sneed het mes aan twee kanten; we informeerden onze gasten, maar spraken tegelijkertijd op inhoud met elkaar.

11.00 Gespreksronde 1

In de ochtend begonnen we met de ontvangst en startten we een gesprek over de jeugd in Venlo. We hadden het over wat goed gaat (want veel jongeren werken of studeren hard), maar ook de problemen waar de jeugd mee te maken heeft en hoe we hiermee omgaan als verschillende organisaties en disciplines.

Wat mij vanuit deze sessie vooral is bijgebleven is dat we een aantal hardwerkende en kundige mensen in Venlo hebben rondlopen die ‘een verschil maken’. Kanttekening die – m.i. terecht – werd gezet ging over de samenwerking. Deze is nog niet sluitend!

12.00 Ijkpunt App

Na dit groepsgesprek presenteerde Roxelane de vorderingen die we met de app hebben gemaakt de afgelopen weken. Een soort ijkpunt voor onze opdrachtgever om de gemaakte stappen te zien.

13.00 Lunch

Na twee intensieve uren nuttigden we gezamenlijk een lunch, bereid door onze stagiaire; Mustafa. Een eenvoudige lunch die tevens ruimte bood om laagdrempelig met elkaar in gesprek te gaan.

14.00 Gespreksronde 2

Na de lunch volgde een tweede gespreksronde, waarin we iets boven de ‘uitvoering’ gingen. Ook tijdens deze gespreksronde werd duidelijk dat de samenwerkingsverbanden in Venlo nog ‘under comstruction’ zijn. Weliswaar in opbouw, maar de contouren tekenen zich al af, net zoals de resultaten langzaam zichtbaar worden. We stonden daarnaast uitgebreid stil bij de privacywetgeving en hoe hier de komende jaren steeds scherper op toegezien gaat worden (terwijl tegelijkertijd de sleepwet ingevoerd gaat worden 🙄). Dit onderwerp was voer voor discussies. Enerzijds zien we allemaal de waarde van privacy, maar we zien ook voorbeelden, waarbij het constructieve samenwerking in belang van het kind in de weg staat. Het ei van Columbus is volgens mij in deze; ‘vertel waarom je welke informatie met wie wilt delen!’ Vraag vervolgens om toestemming en het antwoord is vrijwel altijd een volmondig JA.

15.00 In de praktijk

Als afsluiting gingen we langs het Zelfregiecentrum en de Vogelhut, waar onze gasten kennismaakten met mensen. Mensen met verhalen en met kennis die opgedaan is door levenservaringen. Een betere afsluiting is er volgens mij niet.

Dank voor het lezen en speciale dank aan iedereen die een bijdrage heeft geleverd aan een interessante, boeiende en gezellige dag!

Johnny

Slapende Cellen

Een van de mooiste dingen is, wanneer iemand op eigen benen verder kan. Dat geldt voor de kinderen, voor bewoners die je ondersteunt, maar ook voor projecten.

In dit geval doel ik op het project; Jongeren Buiten Beeld. Medio 2017 sloten we de pilot van dit project af met het idee om dit project voort te zetten, te borgen binnen het voorliggend veld.

Helaas is dit ons niet gelukt. Het project werd eerst ‘on-hold’ gezet en vervolgens werd het vuur geblust met een emmer koud water.

Maar terwijl het vuur gedoofd leek, bleek er nog iets te smeulen bij met name Oktay en Rachid. Een smeulend vuurtje dat wachtte om weer te gaan branden. Zij waren als slapende cellen die zich ophielden in de luwte (Jongerenscouts Buiten Beeld:)), zich vermenigvuldigden (anderen bij het project betrokken) en steeds weer wakker werden, wanneer zij een jongere tegenkwamen zonder werk en school. Zij hadden een houding van; “Je kunt het project wel stoppen, ons niet!”

Vorige week is Badr – een van de werkcoaches – tijdens de avondactiviteit langsgeweest in Oost. Samen met Badr en Sadik (straatcoach) zijn we in gesprek gegaan met de jongeren. De jongeren die er waren doen het allemaal famtastisch. De een studeert aan de universiteit of HBO, de ander werkt (waarschijnlijk nog harder) zonder diploma in de logistiek via uitzendbureaus. Met name voor de tweede groep willen we een vangnet creëren wanneer het werk onverhoopt stopt en niet meteen wordt opgevolgd door nieuw werk (met name na het ‘hoogseizoen’). Dit door dan te investeren in een ‘logistiek diploma’ (waaronder een heftruckcertificaat). Door het ijzer te smeden als het heet is.

Er zijn echter ook andere jeugdgroepen, waarvan de meerderheid niet werkt of studeert. De jongeren uit deze groepen worstelen daarnaast met huisvesting en (vaak torenhoge) schulden.

Met z’n allen zien we dit en willen we iets voor deze jongeren doen. Het is echter zaak om dit ‘iets’ op korte termijn met elkaar af te stemmen en gezamenlijk naar een resultaat toe te werken.

Immers; al heb je nog zo’n goede roeiers op een schip, zonder navigatie blijft het cirkels varen en doen we niet meer dan dobberen.

Dank voor het lezen en hopelijk tot volgende maand!

Johnny

Summa Stagemarkt

Vandaag was ik op de stagemarkt van de opleiding Sociaal Cultureel Werk op het Summacollege. De markt werd georganiseerd door 3e jaars studenten en was bestemd voor de 1e jaars. Samen met onze stagiaires Levi en Talip bemande ik een halve kraam.

Met Levi en Talip op de stagemarkt

Naast het ‘scouten’ van nieuwe stagiaires was het ook een warm weerzien van (oud)collega’s en een van mijn oud stagiaires; Youssef.

Wanneer etnische profilering het nieuws haalt, denk ik altijd aan Youssef. Met hem heb ik twee keer meegemaakt dat hij staande werd gehouden zonder dat hier een aanleiding voor was. Een vriendelijke, serieuze, hardwerkende jongeman. Youssef vertelde me wat dit met hem deed en hoe dit hem krenkte en kwetste. Ik zag woede en verdriet om voorrang vechten. Youssef bleef overigens altijd uiterst beleefd en correct.

Youssef werkt nu als jongerenwerker en vertelde daar dat ik hem het vak geleerd heb (net zoals ik dat over Marc zeg). Ik nuanceerde dat (terecht) en zei dat ik hem weinig heb hoeven leren.

Youssef en Jimmy liepen samen stage zo’n vijf jaar geleden. Twee natuurtalenten en échte jongerenwerkers (veel studenten hebben moeite met de vrijheden (het gebrek aan structuur) en het straatwerk die bij het beroep horen). Ik ben dan ook niet verbaasd dat beiden een baan binnen het jongerenwerk hebben gevonden… wel een beetje trots.

Dank voor het lezen en hopelijk tot volgende week!

Johnny

Wij zijn bamboe

Ik ben gek op lezingen, mits ze aan 1 voorwaarde voldoen; de spreker moet gepassioneerd zijn over wat hij vertelt. Dat maakt dat ik aan iemands lippen kan hangen, zonder dat het onderwerp mij interesseert.

Leraren beletten mij in mijn studententijd om mijn roes uit te slapen tijdens een hoorcollege, dwdd colleges pakten mij films af en TedX bingewatching ontnam mij menig uur aan slaap.

Twee weken geleden gaf dr. Erik Jansen – van de Werkplaats Sociaal Domein Nijmegen van de HAN – aan ons, sociaal werkers in Venlo een lezing met de titel; Wij zijn bamboe.

Bamboe woekert en anders dan een boom is ie moeilijk te vernietigen. Waar je de ene ‘stok’ afhakt, groeit er elders een andere. Net als klimop overigens, maar “wij zijn klimop bekt niet zo lekker weg”. De bamboe is een metafoor voor ons, een metafoor voor gemeenschappen.

Erik (mag ik zeggen ;)) bekeek onze maatschappij met een ‘biologiebril’. Zo liet hij foto’s zien van een schimmel (geen paard), gelegd in het midden van de kaart van Spanje. Daar waar de grote steden liggen, werd er een kruimel voedsel gelegd. De schimmel bewoog zich naar al deze steden wat een warboel aan ‘lijntjes’ schimmel opleverde. Althans, op het eerste gezicht, na nog een keer kijken bleek het ’t wegennetwerk van Spanje te zijn! De wegen zijn blijkbaar niet aangelegd met het verstand, maar ontstaan door een biologische ‘drive’.

Moraal van het verhaal? Mensen en gemeenschappen laten zich niet uittekenen. Deze ontstaan en laten zich hooguit kaderen (om woekeren te voorkomen) door wetten, normen en waarden.

Bamboe vind ik trouwens een prachtige plant!

Dank voor het lezen en hopelijk tot volgende week!

Johnny

Een date met Justitie

Vorige week hadden Said, Tarik en ik een date met justitie… Op de brave manier, welteverstaan. We waren (net als een aantal andere organisaties) uitgenodigd op het ministerie van Justitie en Veiligheid in Den Haag. Hier gingen we in gesprek over onze ideeën op justitieel gebied in combinatie met het sociaal domein.

Om 5.45uur kwam Tarik mij thuis ophalen en vertrokken we met de auto naar station Blerick. Hier vertrok de trein om 6.06uur. Met z’n tweeën namen we de vragen nog eens door en kletsten we wat bij.

Rond 6.45uur stapten we in Eindhoven over op de trein naar Den Haag. Hier voegde Said zich bij ons. So far, so good…

Na Breda ging de trein defect (het begon met een kapotte verwarming) en kwamen we stil te staan. Volgens onze planning zouden we een speling hebben van drie kwartier, maar het leek er steeds meer op dat we te laat zouden gaan komen, en niet zo’n beetje ook.

Op hoop van zegen mailde ik onze contactpersoon met de mededeling dat we vertraagd waren en het nummer, waarop ze mij kon bereiken. Blijkbaar begint deze dame eerder met het lezen van haar mail (het was pas 8.00uur) dan ik, want al snel werd ik gebeld. De dame was even flexibel als begripvol en we konden onze afspraak met een halfuur verlaten.

Om 9.15uur kwamen we aan op station Den Haag Centraal. We haastten ons naar het juiste ministerie, waar de pasjes al voor ons klaar lagen.

Het leek alsof we in een of andere advocatenfilm zaten. Omhoog naar de 36e verdieping liepen diverse goed gekleedde, abn-sprekende, vriendelijke mensen de lift in en uit.

“Goedemorgen.” “Naar welke verdieping mag u?” “Fijne werkdag.” “Tot ziens.”

Eenmaal boven zat er een delegatie van 7 personen op ons te wachten. Aan hen mochten we onze visie en ideeën presenteren. Na een halfuur vetrokken we – ivm ons werk als bwo-ers – weer terug naar Venlo. 5 Uur reizen voor een gesprek van 30 minuten…

Het bleek de moeite. In 2018 krijgen we het vertrouwen, de kans en de mogelijkheden om onze ideeën concreet te maken. Tegen die tijd zal ik hier zeker een blog aan wijden!

Dank voor het lezen en hopelijk tot volgende week!

Johnny

Blerick

Vorige week haalde Blerick het landelijk nieuws. De aanleiding was tragisch en triest en voorafgaand aan deze blog wil ik onze oprechte deelneming overbrengen aan familie, vrienden en kennissen van het slachtoffer.

De afgelopen week heb ik veel vragen gekregen over de situatie. Enerzijds werd mij gevraagd – omdat ik in Blerick opgegroeid en woonachtig ben – hoe dit zover heeft kunnen komen. Anderzijds of ‘wij’ als Assist actief zijn in Blerick en wat onze rol hierin is. Op de eerste vraag kan ik niets zeggen dat nog niet gezegd is. Op de tweede vraag wil en kan ik wel uitgebreid ingaan.

De afgelopen week hebben collega-bewonersondersteuners zich achter de schermen een slag in de rondte gewerkt om bewoners en professionals bij elkaar te brengen en waar nodig instanties in te schakelen. Ik heb dit van dichtbij mogen zien bij Said.

Binnen Assist is culturele achtergrond nooit een ‘ding’ geweest. Althans, los van de stereotyperende grapjes hier en daar (Alfred Birney schrijft immers in ‘De Tolk van Java’ dat er op basis van gelijkwaardigheid nooit sprake kan zijn van discriminatie).

Echter, afgelopen week werd duidelijk dat een bepaalde culturele achtergrond een pre kan zijn. Said vervulde een brugfunctie tussen met name de Turkse gemeenschap en de professionals en andere bewoners. Hij nam leden van deze gemeenschap letterlijk mee naar de gesprekken met o.a. politie en burgemeester.

Deze verbindende rol is m.i. een van de belangrijkste taken van een bewonersondersteuner, opbouwwerker of jongerenwerker. Hij of zij kent de gemeenschap en kan mensen samenbrengen.

Na deze hectische en heftige periode, breekt het moeilijkste gedeelte aan voor mijn collega-bewonersondersteuners, maar ook voor alle andere professionals en bewoners in Blerick. Het is langzaamaan tijd om zorgen over de buurt om te buigen in zorgen voor de buurt, om (terechte) gevoelens van onveiligheid weg te nemen en te vervangen door gevoelens van trots. Trots op de buurt, trots op haar bewoners en trots op concrete resultaten. Want ondanks de pijn en de angst is óók trots op z’n plek. De inwoners hebben met elkaar meegeleefd, zijn voor elkaar opgekomen en hebben hun nek uitgestoken. Met een protestmars, in de media, maar ook door empathie naar elkaar.

Deze blog is bedoeld om inzicht te geven in onze rol en met name die van Said, omdat ik zijn inzet van dichtbij heb mogen meemaken. We hebben echter ook diep respect voor de bewoners hulpverleners, politieagenten, ‘collega’s’, ambtenaren, de burgemeester en alle anderen alles uit hun handen hebben laten vallen om daar te zijn, waar ze op dat moment het hardst nodig waren.

Dank voor het lezen en hopelijk tot volgende week.

Johnny

Mozes

Rachid en ‘Mozes’ – twee actieve venlonaren die zich o.a. met hart en ziel inzetten voor de jeugd – wonen in een niet nader te noemen appartementencomplex aan de Costa del Sol van Venlo… tussen de senioren.

Op zich niet heel bijzonder, maar de laatste weken zijn er ontwikkelingen die het waard zijn om opgetekend te worden.

Sinds enige tijd zetten Rachid en Mozes (niet zijn echte naam, maar door de ouderen zo genoemd) maandelijks het papier van de bewoners buiten, omdat dit voor vele seniore bewoners te zwaar is. In ruil hiervoor helpt o.a. Jan hen mee met andere klusjes zoals het repareren van de fiets.

Laatst liet Jan de rioleringsdienst bij Rachid binnen, toen deze er niet was. Na afloop vroeg Jan;
“Waar is Mozes eigenlijk?”
“Die is de zee aan het splijten 😂.” Aldus Rachid.
“Ik wou jullie namelijk vragen of jullie op de zaterdag mee willen helpen in de gemeenschappelijke tuin.”

Dit verhaal vond ik niet alleen grappig, maar staat voor meer. Een micro-voorbeeld van een gemeenschap waar ik in geloof. Waarin bewoners van verschillende generaties, met verschillende achtergronden langs elkaar en met elkaar wonen. Die elkaar helpen vanuit hun eigen talenten met elkaars hulpvragen.

Alledrie hebben hier wel moeite voor gedaan, hebben elkaar gevonden door open voor elkaar te staan, door nieuwsgierig te zijn in elkaars verhaal. Door bruggen te bouwen in plaats van zeeën te splijten😉!


Dank voor het lezen en hopelijk tot volgende week!

Johnny

JSP VENLO

Afgelopen maandag was ik bij een kennismaking bij het Wildveld. Volgende week wordt er – naast de drie campussen – ook op deze middelbare speciale school een Jongeren Service Punt geopend. Hiermee hebben alle jongeren met de middelbare-schoolleeftijd laagdrempelig toegang tot ondersteuning en hulp. Iets waar de gedreven coördinator (Judith) en de andere betrokkenen trots op mogen zijn. Zeker als je bedenkt dat veel onderwijsinstellingen in Nederland onneembare vestigingen lijken voor welzijnswerkers en hulpverleners.

 

Het Wildveld is dat niet, integendeel. We werden warm welkom geheten en de leerkrachten stelden goede vragen uit oprechte interesse. Ook het team waar ik onderdeel van uit mag maken is een gedreven team met kennis op vele vlakken.

Ik heb er zin in. Veel leerlingen zijn onze ambachtslieden van de toekomst. Echter, een deel zal dit niet worden. Niet alle leerlingen kunnen cognitief MBO niveau 2 aan, hoe hard ze in Den Haag ook roepen dat dit het minimale moet zijn.

Een tijd geleden dacht ik er nog over na hoe lastig dat moet zijn; zo een beperkt perspectief. Een jongen die ik ken vroeg ik naar zijn toekomstbeeld en hij wilde over vijf jaar een echte baan in een supermarkt. Dat was zijn droom. Realistisch (misschien zelfs té hoog ingezet), maar het deed me pijn. Ik heb respect voor dit vak en haar vakmensen, maar voor een puber (en de ouders) moet het een moeilijke weg zijn geweest naar dit (wellicht bijgestelde) toekomstperspectief.

Leven we namelijk niet in een maatschappij waarin we pretenderen dat iedereen kan worden wat ie wil, als ie z’n best maar doet? Een maatschappij, waarin de ‘rolmodellen’ voor deze pubers bakken met geld verdienen en hier vervolgens mee te koop lopen? Een maatschappij, waarin het draait om diploma’s ( Pieter Derks vertelde hier een mooi verhaal over; https://www.youtube.com/watch?v=330xnoXWBc4 )?

Mijn dochter wil later dokter worden… en kapper… en juffrouw. Welk beroep het uiteindelijk ook wordt, het boeit me oprecht niet. Zolang ze blijft zoals ze is, zolang ze gelukkig en gezond is, zolang ze meedoet in de maatschappij en trots kan zijn op haar bijdrage.

En dat is waarom ik met veel plezier een onderdeel wordt van het JSP op deze school. De leraren laten hen meedoen op school, ik kan hun ondersteunen om mee te doen buiten school; in de buurt of bij een sportclub. Om hun talenten te helpen ontdekken. Dat is mijn ding, mijn passie. Bij deze jongens en meiden is dat wellicht wat moeilijker, maar daardoor des te mooier als het lukt!

Dank voor het lezen en hopelijk tot volgende week!

Johnny

Ontmoeting en Afscheid

Ontmoeting
Werken met mensen is het mooiste werk dat er is. In het kader van mijn werk ontmoet ik wekelijks nieuwe mensen en hoor ik dagelijks verhalen. Mooie, vrolijke, maar ook schrijnende verhalen. Telkens weer verbaas ik me over de kracht die in mensen schuilt.

Over ontmoeting gesproken. Laatst ontmoette ik (via Rachid) Robert. Iemand van mijn leeftijd die ik kende van gezicht. We kwamen op dezelfde plekken en bevonden ons in dezelfde sociale kringen. Toch kwam het nooit tot een echt gesprek. Tot twee weken geleden…

Rachid en ik ontmoetten Robert in de Loco bij mijn jeugdkameraad Richard. We hadden het over een mogelijke workshop en al snel zaten we op één lijn over het doel; jongeren hun talenten leren ontdekken en laten zien dat je hier succesvol in kunt zijn.

We sloten dit hoofdstuk af en ons gesprek veranderde naar filosoferen over het leven. Voor we het wisten was het weer 2 uur later. Soms is er die klik…

Het is mooi dat mensen zich in willen zetten voor de buurt, het dorp of de stad. Maar stiekem vind ik de motivatie – die per persoon verschilt – nog interessanter.

Afscheid
Het tegenovergestelde van ontmoeten is afscheid nemen. Tevens onlosmakelijk met elkaar verbonden, hoe moeilijk en oneerlijk dat soms ook is.

Deze week namen we afscheid van Jeffrey. De grote man met het nog grotere hart. Een gewaardeerde vrijwilliger in een van onze mooie huizen van de wijk.
Toen wij begonnen – zonder kantoor en met slechts een prepaid telefoon – waren we welkom in de Zuidpilaar. Niet alleen in woorden, maar ook in daden. Ruud, Jenny en niet in de laatste plaats Jeffrey maakten het als een warm bad.

Jeffrey hielp mensen. Met hun problemen, maar ook door zich in te zetten voor de jeugd. Hij begon de opleiding; Maatschappelijk werk en dienstverlening met passie en vertrouwen in het behalen van een diploma. Het mocht helaas niet zo zijn…

Zoals Tarik het al schreef: ‘We gaan je missen, man!’

Dank voor het lezen en hopelijk tot volgende week!

Johnny

 

Ps: foto gebruikt met goedkeuring van de nabestaanden

Armoede

Afgelopen dinsdag stond er een ‘armoedeconferentie’ op het programma. Ik zag er wat tegenop, omdat het een middaglang duurde in een periode waarin elk uur dat ik kan besteden aan mijn werkzaamheden welkom is. Echter, al snel besefte ik dat dit korte termijndenken is. Een dergelijke conferentie leidt vaak tot nieuwe inzichten en contacten.

De conferentie – georganiseerd door Bindkracht – begon met een terugblik op de afgelopen vijf jaar en een lezing van Kristel Driessens (Karel de Grote Hogeschool, Antwerpen). Een lezing die met name in het tweede deel erg interessant werd. Zo vertelde ze hoe armoede oorzaken kent op zowel micro-, meso- als macroniveau (persoonlijke factoren zoals opleidingsniveau, groepsfactoren en maatschappelijke factoren als de kredietcrisis) om vervolgens te vertellen hoe er gewerkt kan worden aan verbetering op microniveau. Mevr. Driessens maakte zich zorgen over de huidige tijd, waarin de focus vooral ligt op het microniveau (onder het kortzichtige mom van eigen schuld, dikke bult).

Mevr. Driessens gelooft in een ‘klantgerichte benadering’ die uitgaat van de kracht in ieder mens. De kracht kan ontwikkeld worden op plekken, waar mensen zichzelf kunnen ontwikkelen. Plekken als de huizen van de wijk of het zelfregiecentrum. Plekken waar bezoekers zich ontwikkelen tot vrijwilligers en vrijwilligers soms zelfs uitstromen naar betaald werk (onlangs twee mooie voorbeelden hiervan gezien).

In het tweede deel nam ik deel aan twee workshops, waarin ik meedacht over nieuwe manieren om armoede te bestrijden (helaas te vaak ‘slechts’ pleisters om te plakken) en deed ik nieuwe kennis op over hoe de schuldhulpverlening is vormgegeven in Venlo. Hier werd ik enorm enthousiast van de vrijwillige ‘schuldhulpmaatjes’.

Het was een inhoudelijke en inspirerende middag, maar het mooiste was de energie die ik zag. De passie en vastberadenheid bij collega’s, inwoners en professionals/vrijwilligers in het sociaal domein. De wil om de wereld te verbeteren… al is het maar een klein beetje.

Dank voor het lezen en hopelijk tot volgende week!

Johnny

Aanrader: www.bindkrachtvenlo.nl