Blerick

Vorige week haalde Blerick het landelijk nieuws. De aanleiding was tragisch en triest en voorafgaand aan deze blog wil ik onze oprechte deelneming overbrengen aan familie, vrienden en kennissen van het slachtoffer.

De afgelopen week heb ik veel vragen gekregen over de situatie. Enerzijds werd mij gevraagd – omdat ik in Blerick opgegroeid en woonachtig ben – hoe dit zover heeft kunnen komen. Anderzijds of ‘wij’ als Assist actief zijn in Blerick en wat onze rol hierin is. Op de eerste vraag kan ik niets zeggen dat nog niet gezegd is. Op de tweede vraag wil en kan ik wel uitgebreid ingaan.

De afgelopen week hebben collega-bewonersondersteuners zich achter de schermen een slag in de rondte gewerkt om bewoners en professionals bij elkaar te brengen en waar nodig instanties in te schakelen. Ik heb dit van dichtbij mogen zien bij Said.

Binnen Assist is culturele achtergrond nooit een ‘ding’ geweest. Althans, los van de stereotyperende grapjes hier en daar (Alfred Birney schrijft immers in ‘De Tolk van Java’ dat er op basis van gelijkwaardigheid nooit sprake kan zijn van discriminatie).

Echter, afgelopen week werd duidelijk dat een bepaalde culturele achtergrond een pre kan zijn. Said vervulde een brugfunctie tussen met name de Turkse gemeenschap en de professionals en andere bewoners. Hij nam leden van deze gemeenschap letterlijk mee naar de gesprekken met o.a. politie en burgemeester.

Deze verbindende rol is m.i. een van de belangrijkste taken van een bewonersondersteuner, opbouwwerker of jongerenwerker. Hij of zij kent de gemeenschap en kan mensen samenbrengen.

Na deze hectische en heftige periode, breekt het moeilijkste gedeelte aan voor mijn collega-bewonersondersteuners, maar ook voor alle andere professionals en bewoners in Blerick. Het is langzaamaan tijd om zorgen over de buurt om te buigen in zorgen voor de buurt, om (terechte) gevoelens van onveiligheid weg te nemen en te vervangen door gevoelens van trots. Trots op de buurt, trots op haar bewoners en trots op concrete resultaten. Want ondanks de pijn en de angst is óók trots op z’n plek. De inwoners hebben met elkaar meegeleefd, zijn voor elkaar opgekomen en hebben hun nek uitgestoken. Met een protestmars, in de media, maar ook door empathie naar elkaar.

Deze blog is bedoeld om inzicht te geven in onze rol en met name die van Said, omdat ik zijn inzet van dichtbij heb mogen meemaken. We hebben echter ook diep respect voor de bewoners hulpverleners, politieagenten, ‘collega’s’, ambtenaren, de burgemeester en alle anderen alles uit hun handen hebben laten vallen om daar te zijn, waar ze op dat moment het hardst nodig waren.

Dank voor het lezen en hopelijk tot volgende week.

Johnny

1 antwoord

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *