Een date met Justitie

Vorige week hadden Said, Tarik en ik een date met justitie… Op de brave manier, welteverstaan. We waren (net als een aantal andere organisaties) uitgenodigd op het ministerie van Justitie en Veiligheid in Den Haag. Hier gingen we in gesprek over onze ideeën op justitieel gebied in combinatie met het sociaal domein.

Om 5.45uur kwam Tarik mij thuis ophalen en vertrokken we met de auto naar station Blerick. Hier vertrok de trein om 6.06uur. Met z’n tweeën namen we de vragen nog eens door en kletsten we wat bij.

Rond 6.45uur stapten we in Eindhoven over op de trein naar Den Haag. Hier voegde Said zich bij ons. So far, so good…

Na Breda ging de trein defect (het begon met een kapotte verwarming) en kwamen we stil te staan. Volgens onze planning zouden we een speling hebben van drie kwartier, maar het leek er steeds meer op dat we te laat zouden gaan komen, en niet zo’n beetje ook.

Op hoop van zegen mailde ik onze contactpersoon met de mededeling dat we vertraagd waren en het nummer, waarop ze mij kon bereiken. Blijkbaar begint deze dame eerder met het lezen van haar mail (het was pas 8.00uur) dan ik, want al snel werd ik gebeld. De dame was even flexibel als begripvol en we konden onze afspraak met een halfuur verlaten.

Om 9.15uur kwamen we aan op station Den Haag Centraal. We haastten ons naar het juiste ministerie, waar de pasjes al voor ons klaar lagen.

Het leek alsof we in een of andere advocatenfilm zaten. Omhoog naar de 36e verdieping liepen diverse goed gekleedde, abn-sprekende, vriendelijke mensen de lift in en uit.

“Goedemorgen.” “Naar welke verdieping mag u?” “Fijne werkdag.” “Tot ziens.”

Eenmaal boven zat er een delegatie van 7 personen op ons te wachten. Aan hen mochten we onze visie en ideeën presenteren. Na een halfuur vetrokken we – ivm ons werk als bwo-ers – weer terug naar Venlo. 5 Uur reizen voor een gesprek van 30 minuten…

Het bleek de moeite. In 2018 krijgen we het vertrouwen, de kans en de mogelijkheden om onze ideeën concreet te maken. Tegen die tijd zal ik hier zeker een blog aan wijden!

Dank voor het lezen en hopelijk tot volgende week!

Johnny

Blerick

Vorige week haalde Blerick het landelijk nieuws. De aanleiding was tragisch en triest en voorafgaand aan deze blog wil ik onze oprechte deelneming overbrengen aan familie, vrienden en kennissen van het slachtoffer.

De afgelopen week heb ik veel vragen gekregen over de situatie. Enerzijds werd mij gevraagd – omdat ik in Blerick opgegroeid en woonachtig ben – hoe dit zover heeft kunnen komen. Anderzijds of ‘wij’ als Assist actief zijn in Blerick en wat onze rol hierin is. Op de eerste vraag kan ik niets zeggen dat nog niet gezegd is. Op de tweede vraag wil en kan ik wel uitgebreid ingaan.

De afgelopen week hebben collega-bewonersondersteuners zich achter de schermen een slag in de rondte gewerkt om bewoners en professionals bij elkaar te brengen en waar nodig instanties in te schakelen. Ik heb dit van dichtbij mogen zien bij Said.

Binnen Assist is culturele achtergrond nooit een ‘ding’ geweest. Althans, los van de stereotyperende grapjes hier en daar (Alfred Birney schrijft immers in ‘De Tolk van Java’ dat er op basis van gelijkwaardigheid nooit sprake kan zijn van discriminatie).

Echter, afgelopen week werd duidelijk dat een bepaalde culturele achtergrond een pre kan zijn. Said vervulde een brugfunctie tussen met name de Turkse gemeenschap en de professionals en andere bewoners. Hij nam leden van deze gemeenschap letterlijk mee naar de gesprekken met o.a. politie en burgemeester.

Deze verbindende rol is m.i. een van de belangrijkste taken van een bewonersondersteuner, opbouwwerker of jongerenwerker. Hij of zij kent de gemeenschap en kan mensen samenbrengen.

Na deze hectische en heftige periode, breekt het moeilijkste gedeelte aan voor mijn collega-bewonersondersteuners, maar ook voor alle andere professionals en bewoners in Blerick. Het is langzaamaan tijd om zorgen over de buurt om te buigen in zorgen voor de buurt, om (terechte) gevoelens van onveiligheid weg te nemen en te vervangen door gevoelens van trots. Trots op de buurt, trots op haar bewoners en trots op concrete resultaten. Want ondanks de pijn en de angst is óók trots op z’n plek. De inwoners hebben met elkaar meegeleefd, zijn voor elkaar opgekomen en hebben hun nek uitgestoken. Met een protestmars, in de media, maar ook door empathie naar elkaar.

Deze blog is bedoeld om inzicht te geven in onze rol en met name die van Said, omdat ik zijn inzet van dichtbij heb mogen meemaken. We hebben echter ook diep respect voor de bewoners hulpverleners, politieagenten, ‘collega’s’, ambtenaren, de burgemeester en alle anderen alles uit hun handen hebben laten vallen om daar te zijn, waar ze op dat moment het hardst nodig waren.

Dank voor het lezen en hopelijk tot volgende week.

Johnny

Mozes

Rachid en ‘Mozes’ – twee actieve venlonaren die zich o.a. met hart en ziel inzetten voor de jeugd – wonen in een niet nader te noemen appartementencomplex aan de Costa del Sol van Venlo… tussen de senioren.

Op zich niet heel bijzonder, maar de laatste weken zijn er ontwikkelingen die het waard zijn om opgetekend te worden.

Sinds enige tijd zetten Rachid en Mozes (niet zijn echte naam, maar door de ouderen zo genoemd) maandelijks het papier van de bewoners buiten, omdat dit voor vele seniore bewoners te zwaar is. In ruil hiervoor helpt o.a. Jan hen mee met andere klusjes zoals het repareren van de fiets.

Laatst liet Jan de rioleringsdienst bij Rachid binnen, toen deze er niet was. Na afloop vroeg Jan;
“Waar is Mozes eigenlijk?”
“Die is de zee aan het splijten 😂.” Aldus Rachid.
“Ik wou jullie namelijk vragen of jullie op de zaterdag mee willen helpen in de gemeenschappelijke tuin.”

Dit verhaal vond ik niet alleen grappig, maar staat voor meer. Een micro-voorbeeld van een gemeenschap waar ik in geloof. Waarin bewoners van verschillende generaties, met verschillende achtergronden langs elkaar en met elkaar wonen. Die elkaar helpen vanuit hun eigen talenten met elkaars hulpvragen.

Alledrie hebben hier wel moeite voor gedaan, hebben elkaar gevonden door open voor elkaar te staan, door nieuwsgierig te zijn in elkaars verhaal. Door bruggen te bouwen in plaats van zeeën te splijten😉!


Dank voor het lezen en hopelijk tot volgende week!

Johnny