JSP VENLO

Afgelopen maandag was ik bij een kennismaking bij het Wildveld. Volgende week wordt er – naast de drie campussen – ook op deze middelbare speciale school een Jongeren Service Punt geopend. Hiermee hebben alle jongeren met de middelbare-schoolleeftijd laagdrempelig toegang tot ondersteuning en hulp. Iets waar de gedreven coördinator (Judith) en de andere betrokkenen trots op mogen zijn. Zeker als je bedenkt dat veel onderwijsinstellingen in Nederland onneembare vestigingen lijken voor welzijnswerkers en hulpverleners.

 

Het Wildveld is dat niet, integendeel. We werden warm welkom geheten en de leerkrachten stelden goede vragen uit oprechte interesse. Ook het team waar ik onderdeel van uit mag maken is een gedreven team met kennis op vele vlakken.

Ik heb er zin in. Veel leerlingen zijn onze ambachtslieden van de toekomst. Echter, een deel zal dit niet worden. Niet alle leerlingen kunnen cognitief MBO niveau 2 aan, hoe hard ze in Den Haag ook roepen dat dit het minimale moet zijn.

Een tijd geleden dacht ik er nog over na hoe lastig dat moet zijn; zo een beperkt perspectief. Een jongen die ik ken vroeg ik naar zijn toekomstbeeld en hij wilde over vijf jaar een echte baan in een supermarkt. Dat was zijn droom. Realistisch (misschien zelfs té hoog ingezet), maar het deed me pijn. Ik heb respect voor dit vak en haar vakmensen, maar voor een puber (en de ouders) moet het een moeilijke weg zijn geweest naar dit (wellicht bijgestelde) toekomstperspectief.

Leven we namelijk niet in een maatschappij waarin we pretenderen dat iedereen kan worden wat ie wil, als ie z’n best maar doet? Een maatschappij, waarin de ‘rolmodellen’ voor deze pubers bakken met geld verdienen en hier vervolgens mee te koop lopen? Een maatschappij, waarin het draait om diploma’s ( Pieter Derks vertelde hier een mooi verhaal over; https://www.youtube.com/watch?v=330xnoXWBc4 )?

Mijn dochter wil later dokter worden… en kapper… en juffrouw. Welk beroep het uiteindelijk ook wordt, het boeit me oprecht niet. Zolang ze blijft zoals ze is, zolang ze gelukkig en gezond is, zolang ze meedoet in de maatschappij en trots kan zijn op haar bijdrage.

En dat is waarom ik met veel plezier een onderdeel wordt van het JSP op deze school. De leraren laten hen meedoen op school, ik kan hun ondersteunen om mee te doen buiten school; in de buurt of bij een sportclub. Om hun talenten te helpen ontdekken. Dat is mijn ding, mijn passie. Bij deze jongens en meiden is dat wellicht wat moeilijker, maar daardoor des te mooier als het lukt!

Dank voor het lezen en hopelijk tot volgende week!

Johnny

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *