JSP VENLO

Afgelopen maandag was ik bij een kennismaking bij het Wildveld. Volgende week wordt er – naast de drie campussen – ook op deze middelbare speciale school een Jongeren Service Punt geopend. Hiermee hebben alle jongeren met de middelbare-schoolleeftijd laagdrempelig toegang tot ondersteuning en hulp. Iets waar de gedreven coördinator (Judith) en de andere betrokkenen trots op mogen zijn. Zeker als je bedenkt dat veel onderwijsinstellingen in Nederland onneembare vestigingen lijken voor welzijnswerkers en hulpverleners.

 

Het Wildveld is dat niet, integendeel. We werden warm welkom geheten en de leerkrachten stelden goede vragen uit oprechte interesse. Ook het team waar ik onderdeel van uit mag maken is een gedreven team met kennis op vele vlakken.

Ik heb er zin in. Veel leerlingen zijn onze ambachtslieden van de toekomst. Echter, een deel zal dit niet worden. Niet alle leerlingen kunnen cognitief MBO niveau 2 aan, hoe hard ze in Den Haag ook roepen dat dit het minimale moet zijn.

Een tijd geleden dacht ik er nog over na hoe lastig dat moet zijn; zo een beperkt perspectief. Een jongen die ik ken vroeg ik naar zijn toekomstbeeld en hij wilde over vijf jaar een echte baan in een supermarkt. Dat was zijn droom. Realistisch (misschien zelfs té hoog ingezet), maar het deed me pijn. Ik heb respect voor dit vak en haar vakmensen, maar voor een puber (en de ouders) moet het een moeilijke weg zijn geweest naar dit (wellicht bijgestelde) toekomstperspectief.

Leven we namelijk niet in een maatschappij waarin we pretenderen dat iedereen kan worden wat ie wil, als ie z’n best maar doet? Een maatschappij, waarin de ‘rolmodellen’ voor deze pubers bakken met geld verdienen en hier vervolgens mee te koop lopen? Een maatschappij, waarin het draait om diploma’s ( Pieter Derks vertelde hier een mooi verhaal over; https://www.youtube.com/watch?v=330xnoXWBc4 )?

Mijn dochter wil later dokter worden… en kapper… en juffrouw. Welk beroep het uiteindelijk ook wordt, het boeit me oprecht niet. Zolang ze blijft zoals ze is, zolang ze gelukkig en gezond is, zolang ze meedoet in de maatschappij en trots kan zijn op haar bijdrage.

En dat is waarom ik met veel plezier een onderdeel wordt van het JSP op deze school. De leraren laten hen meedoen op school, ik kan hun ondersteunen om mee te doen buiten school; in de buurt of bij een sportclub. Om hun talenten te helpen ontdekken. Dat is mijn ding, mijn passie. Bij deze jongens en meiden is dat wellicht wat moeilijker, maar daardoor des te mooier als het lukt!

Dank voor het lezen en hopelijk tot volgende week!

Johnny

Ontmoeting en Afscheid

Ontmoeting
Werken met mensen is het mooiste werk dat er is. In het kader van mijn werk ontmoet ik wekelijks nieuwe mensen en hoor ik dagelijks verhalen. Mooie, vrolijke, maar ook schrijnende verhalen. Telkens weer verbaas ik me over de kracht die in mensen schuilt.

Over ontmoeting gesproken. Laatst ontmoette ik (via Rachid) Robert. Iemand van mijn leeftijd die ik kende van gezicht. We kwamen op dezelfde plekken en bevonden ons in dezelfde sociale kringen. Toch kwam het nooit tot een echt gesprek. Tot twee weken geleden…

Rachid en ik ontmoetten Robert in de Loco bij mijn jeugdkameraad Richard. We hadden het over een mogelijke workshop en al snel zaten we op één lijn over het doel; jongeren hun talenten leren ontdekken en laten zien dat je hier succesvol in kunt zijn.

We sloten dit hoofdstuk af en ons gesprek veranderde naar filosoferen over het leven. Voor we het wisten was het weer 2 uur later. Soms is er die klik…

Het is mooi dat mensen zich in willen zetten voor de buurt, het dorp of de stad. Maar stiekem vind ik de motivatie – die per persoon verschilt – nog interessanter.

Afscheid
Het tegenovergestelde van ontmoeten is afscheid nemen. Tevens onlosmakelijk met elkaar verbonden, hoe moeilijk en oneerlijk dat soms ook is.

Deze week namen we afscheid van Jeffrey. De grote man met het nog grotere hart. Een gewaardeerde vrijwilliger in een van onze mooie huizen van de wijk.
Toen wij begonnen – zonder kantoor en met slechts een prepaid telefoon – waren we welkom in de Zuidpilaar. Niet alleen in woorden, maar ook in daden. Ruud, Jenny en niet in de laatste plaats Jeffrey maakten het als een warm bad.

Jeffrey hielp mensen. Met hun problemen, maar ook door zich in te zetten voor de jeugd. Hij begon de opleiding; Maatschappelijk werk en dienstverlening met passie en vertrouwen in het behalen van een diploma. Het mocht helaas niet zo zijn…

Zoals Tarik het al schreef: ‘We gaan je missen, man!’

Dank voor het lezen en hopelijk tot volgende week!

Johnny

 

Ps: foto gebruikt met goedkeuring van de nabestaanden

Armoede

Afgelopen dinsdag stond er een ‘armoedeconferentie’ op het programma. Ik zag er wat tegenop, omdat het een middaglang duurde in een periode waarin elk uur dat ik kan besteden aan mijn werkzaamheden welkom is. Echter, al snel besefte ik dat dit korte termijndenken is. Een dergelijke conferentie leidt vaak tot nieuwe inzichten en contacten.

De conferentie – georganiseerd door Bindkracht – begon met een terugblik op de afgelopen vijf jaar en een lezing van Kristel Driessens (Karel de Grote Hogeschool, Antwerpen). Een lezing die met name in het tweede deel erg interessant werd. Zo vertelde ze hoe armoede oorzaken kent op zowel micro-, meso- als macroniveau (persoonlijke factoren zoals opleidingsniveau, groepsfactoren en maatschappelijke factoren als de kredietcrisis) om vervolgens te vertellen hoe er gewerkt kan worden aan verbetering op microniveau. Mevr. Driessens maakte zich zorgen over de huidige tijd, waarin de focus vooral ligt op het microniveau (onder het kortzichtige mom van eigen schuld, dikke bult).

Mevr. Driessens gelooft in een ‘klantgerichte benadering’ die uitgaat van de kracht in ieder mens. De kracht kan ontwikkeld worden op plekken, waar mensen zichzelf kunnen ontwikkelen. Plekken als de huizen van de wijk of het zelfregiecentrum. Plekken waar bezoekers zich ontwikkelen tot vrijwilligers en vrijwilligers soms zelfs uitstromen naar betaald werk (onlangs twee mooie voorbeelden hiervan gezien).

In het tweede deel nam ik deel aan twee workshops, waarin ik meedacht over nieuwe manieren om armoede te bestrijden (helaas te vaak ‘slechts’ pleisters om te plakken) en deed ik nieuwe kennis op over hoe de schuldhulpverlening is vormgegeven in Venlo. Hier werd ik enorm enthousiast van de vrijwillige ‘schuldhulpmaatjes’.

Het was een inhoudelijke en inspirerende middag, maar het mooiste was de energie die ik zag. De passie en vastberadenheid bij collega’s, inwoners en professionals/vrijwilligers in het sociaal domein. De wil om de wereld te verbeteren… al is het maar een klein beetje.

Dank voor het lezen en hopelijk tot volgende week!

Johnny

Aanrader: www.bindkrachtvenlo.nl

Nieuwsgierigheid

Onze samenleving lijkt steeds meer een samenleving te worden van uitersten. Rechts vs links, autochtoon vs allochtoon, christen vs moslim etcetera. We kruipen naar degenen die hetzelfde denken en sluiten de andersdenkenden uit. We gaan naar aparte uitgaansgelegenheden, zoeken gelijkgestemde vrienden en verwijderen andersdenkenden uit onze vriendenlijst op facebook.

“So comfortable, we live in a bubble, a bubble.

So comfortable, we cannot see the trouble, the trouble”    ~ Katy Perry

Door de manier waarop er gecommuniceerd wordt (elkaar ‘overtuigen’/ overschreeuwen), worden de tegenstellingen uitvergroot en daardoor steeds groter. Het ‘neutrale midden’ blijft stil en wanneer iemand toch het lef heeft om nuance aan te brengen, wordt hij/ zij aangevallen door ‘leden’ van een van de uitersten.

Persoonlijk hoop ik dat we met z’n allen dichter bij elkaar komen, maar dan moeten de gesprekken anders gevoerd worden. In plaats van het gelijk, moeten we bij het gevoel komen… In plaats van de groep moeten we bij het individu komen.

Enkele weken geleden kwam ik een video tegen (thanks, Zakaria), waarin een van de organisatoren van ‘Mother Of All Rallies’ de president van ‘Black Lives Matter New York’ spreektijd gunde op ‘zijn’ bijeenkomst. Op de momenten dat de man afweek van retoriek en persoonlijk en verbindend werd, werd er geapplaudisseerd. Na de rally werd hierop verder gebouwd en maakten beide partijen contact op interpersoonlijk vlak.

 

https://www.youtube.com/watch?v=3tWPMbQ_PCA

Volgens mij ligt hier de oplossing. Ik geloof dat we alleen nader tot elkaar kunnen komen als we écht contact met elkaar maken. Wanneer we zonder vooroordeel nieuwsgierig zijn naar elkaar en elkaars overtuigingen. De (lokale) overheid zou m.i. een aanjagende en faciliterende rol moeten aannemen om deze gesprekken tot stand te brengen. Dus; géén bijeenkomsten afgelasten vanwege angst dat het uit de hand loopt (!), maar bijeenkomsten zodanig inrichten dat mensen met elkaar in gesprek gaan.

Dank voor het lezen en hopelijk tot volgende week!

Johnny