Een moment van onbedachtzaamheid…

De verschrikkelijke zelfdoding van een 10-jarige jongen, de tragische verdrinkingsdood van een kleuter en die van een Syrische puber… Ze hebben iets met elkaar gemeen… het noodlot voltrok zich in een oogwenk, in een moment van intens verdriet, een moment van onoplettendheid of onbedachtzaamheid… en nog iets… de schuldvraag. Op social media leek het alsof iemand de schuld móest krijgen.

Bij de zelfdoding was Jeugdzorg de schuldige, bij de kleuters waren het de ouders en de Syrische jongen luisterde niet naar de waarschuwingen, dus was het volgens velen zijn eigen schuld.

Is het slechts hardvochtigheid of zit er meer achter? Willen mensen elkaar – of misschien vooral zichzelf – overtuigen dat tragiek voorkomen kan worden? Dat we elkaar verdriet kunnen besparen, zolang we goed op onze kinderen letten? Zolang jeugdzorg haar werk doet?… Zolang we de instructies van de badmeesters opvolgen?

Laten we op deze momenten simpelweg ons medeleven tonen en elkaar steun bieden. Zoals vele Venlonaren gelukkig deden… Zoals we dat massaal deden voor Abdelhak Nouri…

Dank voor het lezen…

Johnny