Nostalgie

Afgelopen woensdag in de vogelhut. Een jonge vrouw komt de Vogelhut binnenlopen en kijkt rond met een timmermansoog. Ik sta achter de bar en wacht tot ze haar inspectieronde afgerond heeft.
“Goedgekeurd?” Vraag ik haar.
“Nee.” Antwoordt ze kortaf. “Waar zijn de dansspiegels? Waar is de computer gebleven?”
“Die zijn hier niet meer, meisje. Wil je een kopje thee?” Dat wilt ze wel en als ik haar de smaak laat bepalen is het ijs grotendeels gebroken.
“Alles is anders…” Verzucht Priscilla.
“Dat weet ik en het zal niet meer worden zoals het was.” Ik ben maar meteen duidelijk en leg haar uit dat de Vogelhut nu geen jongerencentrum meer is, dat ik geen jongerenwerker ben en dat de jeugd de Vogelhut moet delen met andere buurtbewoners… Maar dat – als ze zelf ideeën heeft en de handen uit de mouwen wilt steken – er wel kansen liggen om een stukje nostalgie terug te laten keren… Dat blijkt (nog) een brug te ver.

Als bewonersondersteuner met aandachtsgebied jeugd heb ik grote voetstappen te vullen. Degenen die (twee jaar voor mijn komst) voorheen met de jongeren uit de buurt werkten hebben een goede naam en de Vogelhut was een goeddraaiend jongerencentrum. Een tweede thuis voor veel jongeren uit de buurt.

Nu, vier jaar na sluiting is de Vogelhut weer open. Nu als onderdeel van het huis van de wijk. Overdag zit KanDoen er en zijn er activiteiten als de computerclub en Step by Step. ’s Avonds kunnen er jongeren terecht. Een heel ander concept dus met zowel voor- als nadelen.

Veel jongeren tussen de 18 en 23 jaar, maar ook professionals willen terug naar de oude, vertrouwde situatie. Ik begrijp de jongeren 100%, ook respecteer ik de mening van al mijn vakgenoten.

Ook ik wil weleens terug naar het oude vetrouwde… Vooral als dingen moeilijk of onduidelijk worden. Toch is nostalgie niet het antwoord. We zijn dan geneigd om de oude situatie te verheerlijken. Door terug te verlangen naar hoe het ooit was, vergeten we waarom het anders moest. Want anders, dat moest het… Teruggaan is daarom geen antwoord, maar brengt dezelfde vragen.

Wanneer ik houvast nodig heb kan ik nostalgisch terugkijken óf juist vooruit en een touw werpen richting de stip aan de horizon… De tweede optie lijkt me effectiever.

Dank voor het lezen en hopelijk tot volgende week!

Johnny

De Soepbus, een rit langs de zelfkant van Venlo

Gisteren ben ik een middag met de Soepbus van het Leger des Heils meegegaan om soep en brood uit te delen aan daklozen. Dit was op uitnodiging van Rachid, vrijwilliger in Oost en jongerenscout voor het project; Onzichtbare Jongeren*.

V.l.n.r. Patrick, Rachid en Henk

Ik keek er al een paar dagen naar uit. Nieuwe kennis, nieuwe gezichten en gewoon een keer iets heel anders. Verandering van spijs doet immers eten. In het Domushuis maakte ik kennis met Frank (straathoekwerker) en vanuit deze plek vertrokken we (Henk, Patrick, Rachid en ik) naar de Bekkerie om de (heerlijke) soep op te halen. 

De eerste halte was de Dag- en Nachtopvang van Moveoo. Na soep uitgedeeld te hebben, kreeg ik een rondleiding van Rachid en Nanja, al 11 jaar werkzaam hier. Ik zag – na grondig gefouilleerd te zijn – waar de mensen konden  slapen, douchen en konden ‘shotten’. Tussendoor spraken we over de bed-bad-broodregeling en het naderende vertrek van de opvang. Het ziet ernaar uit dat de opvang ‘gedencetraliseerd’ wordt, wat mogelijk negatieve gevolgen met zich meebrengt door minder toezicht en begeleiding. Maar… waar moet een nieuwe centrale opvang komen? Wie wil dit in zijn/ haar buurt?

Vervolgens gingen we naar het zelfregiecentrum. Een soort dagopvang, waar mensen zich tevens kunnen ontwikkelen door o.a. scholing. Al is het waarschijnlijk veel meer dan dat.

Onderweg naar het laatste station (mijn geliefde werkplek; De Vogelhut) verbaasde ik me over de vrolijkheid (“Als ik niet meer kan lachen, dan stop ik acuut!”) en de – door ervaring opgedane – kennis van de mannen. Volgens hen zijn de daklozen grofweg in vier categorieën onder te verdelen zijn, nl:
– De verslaafden (die soms 24/7 bezig zijn met het verkrijgen en vervolgens gebruiken van drugs)
– De mensen met psychische problemen
– De Oost-Europese seizoensarbeiders (die na de zomer letterlijk en figuurlijk op straat komen)
– De illegalen (die zich geregeld gewillig laten arresteren voor een paar uur onderdak).

Het was een boeiende rit langs de zelfkant van Venlo… In een oude Renault met enorm gedreven mannen… Gedreven door de wil om iets voor een ander te doen…

“Vroeger stond ik in de rij voor soep, nu deel ik soep uit.” ~ Patrick

Dank voor het lezen en hopelijk tot volgende week!

Johnny

*zie mijn eerdere blog:

Pubers en Opvoeding

Een tijd geleden werd ik door Yvonne gevraagd om een blog over pubers te schrijven voor haar website www.mamainlimburg.nl. Vanuit zowel mijn persoonlijk als professioneel netwerk wordt mij daarnaast geregeld om advies gevraagd omtrent de opvoeding(sproblematiek) van een puber.

Laat ik voorop stellen dat onderstaand niet voor iedereen werkt en vooral kan dienen als leidraad. Het is een mix van wat ik weet uit de theorie en wat ik weet uit mijn werkervaring en uiteraard niet volledig. Er zijn boeken over dit onderwerp geschreven. Met deze blog hoop ik ouders die met de opvoeding van hun pubers worstelen toch wat meer inzicht en handvatten te geven.

LES 1: Onderschat én overschat je ouderlijk gezag niet!

Als ouders moeten we onze invloed op puberende kinderen niet overschatten. Bij pubers is de invloed van vrienden en vriendinnen op het gedrag een stuk groter dan de invloed van ouders. Echter, je hebt nog altijd invloed als ouder, zeker wanneer er een goede basis is gelegd. Zet je invloed en gezag dus vooral in, in de periode dat het ’t meeste succes heeft; in de kindertijd van je zoon of dochter. Kinderen hebben behoefte aan structuur en (gedrags)regels, terwijl pubers zich hiertegen afzetten. Dit is de natuur!

De Basis

Opvoedkundigen gebruiken, om de huidige generatie te typeren woorden als; applausgeneratie en pretparkgeneratie. Hiermee geven ze aan dat wij (jonge ouders) alles in het werk stellen om het leven van onze kinderen zo leuk en aangenaam mogelijk te maken. Voor volwassenen is dit geluk gekoppeld aan vrijheid, bij kinderen niet.

Ik vind dat opvoeding erop gericht moet zijn om kinderen op latere leeftijd zelfstandig en weerbaar te laten zijn, het leggen van de basis. En dit doe je door te belonen i.p.v. te verwennen en te spelen i.p.v. te pleasen. Door liefde te geven, zonder te verstikken. Door duidelijke regels te stellen en kinderen normen en waarden bij te brengen.

SAMEN

De opvoeding van kinderen in de puberteit kenmerkt zich door het woord; SAMEN. Samen komen tot regels en afspraken. Pubers hebben behoefte aan vrijheid, maar door een gebrek aan (levens)ervaring en een brein dat nog niet volgroeid is, zijn zij niet altijd in staat om de gevolgen van hun handelen te overzien. De taak van de opvoeder(s) zou er daarom op gericht moeten zijn om de puber in een open dialoog te wijzen op de gevolgen en kaders te stellen. Kaders die risico’s verminderen, maar tegelijkertijd niet uitsluiten. Ieder mens heeft het namelijk nodig om fouten te maken en hiervan te leren.

Voorbeeld: Op Stap

Een puber wilt op stap. Als ouder maak je je zorgen. Immers, in het uitgaansleven zijn alcohol en drugs in omloop. Hoe ga je hiermee om? Maak samen afspraken over bijvoorbeeld de tijd waarop je zoon/dochter thuiskomt. 00.00uur voelt veilig, maar is tegelijkertijd niet reëel, dan begint het feesten pas. 08.00Uur is echter ook geen goede tijd voor een beginnende stapper. De meeste kroegen zijn gesloten en dus weet je niet waar je kind uithangt, met wie, of er toezicht is etc. Het is dus zaak om met je zoon/dochter in gesprek te gaan. Naar welke kroeg ga je? Hoe laat sluit deze? Met wie ga je? Hoe laat moeten je vrienden thuis zijn? Op basis van de antwoorden op deze vragen kom je tot een afspraak. Misschien is 02.00uur een reële tijd, misschien 03.00uur. Hoe sterker de basis (die gelegd is in de kindertijd), hoe beter deze gesprekken zullen verlopen.

Deze werkwijze hanteer ik ook in mijn werk als bewonersondersteuner. Zo zat ik afgelopen maandag met de wijkagenten, straatcoach en jongeren bij elkaar om afspraken te maken over hun ‘hangplek’. Het eerste halfuur hebben we als professionals alleen kaders gesteld om vervolgens aan de jongeren te vragen wat reële afspraken zijn. We zijn in dialoog tot goede afspraken gekomen die voor alle partijen acceptabel waren en vaak leidt dit tot het houden aan de gemaakte afspraken.

Dank voor het lezen en hopelijk tot volgende week!

Johnny

PS: Reacties zijn welkom, tevens (opvoed)vragen. Samen kijken we dan aan wie deze vraag het beste gesteld kan worden.

johnny@assistjeugdwerk.nl

 

 

 

Waardering

Afgelopen dinsdag hebben de jongeren van ‘d’n Berg’ een waarderingscheque gekregen van €2000. Deze is door het wijkoverleg Venlo-Oost uitgereikt aan Maan, Ruiz, Samir en Nicky. Het grootste deel van dit bedrag gaat naar de huur van de Vogelhut, waardoor de jongeren voorlopig gebruik kunnen maken van deze voorziening. Daarnaast blijft er een mooi bedrag over voor een leuke activiteit.

Het geldbedrag komt uit een speciaal ‘potje’. De belasting – die de verpakkingsindustrie over de verkoop van o.a. plastic petflessen betaalt aan het Rijk – wordt verdeeld onder de Nederlandse gemeenten. Venlo verdeelt dit geld onder de wijken en het wordt met behulp van de Wijkoverleggen en Buurt- en Bewonersnetwerken ingezet als waardering voor bewoners die bijdragen aan een schone en leefbare wijk.

Nou is het niet zo dat groepen jongeren (in tegenstelling tot sommige andere ‘winnaars’) wekelijks in oranje hesjes met prikkers door Venlo-Oost trekken. Ik heb enorm veel respect voor de bewonersgroepen die hun tijd en energie steken in het ophalen van (zwerf)afval en wij zijn net zo zeer  betrokken bij (vier van) deze werkgroepen. Hun inzet leidt tot een zichtbare verbetering van de leefomgeving.

Jongeren worden daarentegen meestal (en vaak terecht) gezien als veroorzakers van het probleem. Toch vind ik de waardering in Venlo-Oost om meerdere redenen meer dan terecht.

Iets meer dan twee jaar geleden was er sprake van jeugdoverlast op verschillende plekken in de wijk. Deze jeugdoverlast is op de meeste plekken nagenoeg verdwenen. De daling van de jeugdoverlast heeft m.i. te maken met de volgende ontwikkelingen die de afgelopen twee jaar hebben plaatsgevonden.

        De heropening van de Vogelhut. ’s Avonds kunnen de jongeren hier terecht. Zij denken mee over de invulling van de activiteiten en zetten zich actief in.

        Twee jongeren (Ruiz en Aziz) geven wekelijks zaalvoetbaltraining aan de kinderen uit de buurt. Naast het voetbal, richten zij zich ook op normen en waarden en het nakomen van afspraken bij de kinderen.

        De jongeren zijn met buurtbewoners (die overlast ervaarden) in gesprek gegaan en hebben gezamenlijk afspraken gemaakt. De jongeren hebben zich tot nu toe gehouden aan deze afspraken.

        Een deel van de jongeren is met o.a. gemeente, de straatcoaches en de wijkagent in gesprek om tot verbeteringen te komen op het gebied van leefbaarheid.

Bovenstaande ontwikkelingen dragen (preventief) bij aan een schone en leefbare wijk, al duurt het even voordat dit zichtbaar wordt. Ik vind het dan ook verstandig dat het wijkoverleg een deel van het bedrag geoormerkt heeft voor de huur van de Vogelhut. Dit getuigt van een visie op lange termijn en voorkomt verkwisting op de korte -.  

Dank voor het lezen en hopelijk tot volgende week!

Johnny