Twijfels

Hoewel ik iedere dag met plezier naar mijn werk ga, kom ik af en toe in vervelende situaties terecht. Situaties waarin ik niet ‘op één lijn zit’ met bewoners. Misschien herkenbaar, maar zulke situaties komen bij mij vaak in een reeks binnen een korte periode. Een botte reactie op een vraag, helemaal geen reactie, een boos telefoontje, een meningsverschil of een geladen situatie, waarin ik iemand aanspreek op zijn/haar gedrag.

Wij werken vanuit de visie dat het ‘eigenaarschap’ bij bewoners dient te liggen. Dit betekent bewoners op z’n minst meebeslissen over wat goed is voor een wijk. Onze rol is om hierin te ondersteunen en ‘los te laten in vertrouwen’. Echter, eigenaarschap is iets anders dan alleenrecht. Het betekent niet dat we ‘naar de pijpen dansen van een of enkele bewoners’. We handelen in het belang van de hele wijk en dat kan in strijd zijn met de mening van een individu… Loslaten betekent niet dat we normen, waarden en omgangsvormen laten varen en over ons heen laten lopen.

Maar terugkomend op de situaties… De afgelopen weken kwamen ze stuk voor stuk voorbij. De uitkomst voltrekt zich in grofweg vier fasen; twijfels, relativering, actie en reactie.

Twijfels

De eerste fase is die van twijfelen (of in jargon; reflecteren ;)). Heb ik iets verkeerd gezegd of gedaan? Ben ik een afspraak niet nagekomen? Heb ik te laat gereageerd? Zie ik het verkeerd? Twijfels die een gevoel van spanning met zich meebrengen. 

Relativering
De tweede fase is die van relativeren. Figuurlijk van een afstand naar de situatie kijken om deze vervolgens te beoordelen. Vaak is dit voldoende om tot actie te gaan. Soms vraag ik anderen (collega’s, vrienden en familie of andere bewoners) om feedback ter bevestiging of omdat ik het echt even niet weet.

Actie

Vervolgens volgt er een actie vanuit mij. Vrijwel altijd kies ik er voor om de deur tot dialoog open te houden. Al is het maar op een kiertje. Concreet doe ik dit met ongeveer de volgende zinnen zijn:

“Ik heb je gemaild en ik kreeg geen/deze reactie van je. Waarom is dat?”

“Ik begrijp wat je zegt, maar ik ben het er niet mee eens. Neem mijn mening vandaag mee en laten we er morgen rustig voor gaan zitten.”

“Dit gedrag accepteer ik niet. Dit is een waarschuwing, maar de volgende keer zijn er consequenties.” De consequenties zijn afhankelijk van de situatie.

Reactie

De reacties zijn niet te voorspellen, maar meestal ligt de reden achter het handelen van de bewoner niet bij mij.

“Mijn telefoon is kapot gegaan/ik was je nummer kwijt.”

“Sorry. Het ligt niet aan jou, maar aan…”

“Ik heb het druk gehad.”

“Ik heb veel aan mijn hoofd.”

Misschien egoïstisch, maar ik ben opgelucht als de boosheid niet op mij gericht is. Soms gebeurt is dat echter wel zo en dan volstaan – volgens mij – maar twee reacties. Eén, wanneer de kritiek terecht is en één wanneer het onterecht is.

Terecht: “Daar heb je gelijk in. Sorry.”

Onterecht: “Dat ben ik niet met je eens. Laten we het achter ons leggen en verder gaan/ Dan houdt het hier op.”

Gelukkig is het nog nooit ‘opgehouden’ na een meningsverschil, maar ik sluit niet uit dat het een keer gebeurt…

Áls er een moraal in dit verhaal zit, dan is het: ben kritisch op je handelen, maar betrek niet alles op jezelf. Erken je fouten, maar blijf vooral in gesprek met elkaar!

Dank voor het lezen en hopelijk tot volgende week!

Johnny

Het Huis van de Wijk als stageplek

Eerder schreef ik met Menno een blog over de inzet van WAA-Medewerkers binnen de Vogelhut. Inmiddels functioneert de Vogelhut ook als stageplek en een WAA-Medewerker als ‘stagebegeleider’.

Zo’n anderhalve maand geleden kwam J. (16 jaar) met de vraag of hij stage mocht lopen in de Vogelhut. Dichtbij en vertrouwd.

Nadat ik aangaf hier open voor te staan, volgde een gesprek met school (praktijkonderwijs). In dit gesprek werd aangegeven dat school het ‘het proberen waard’ vond, aangezien J. op eerdere stageplekken niet goed genoeg functioneerde.

Onze taak was om te werken aan de basiscompetenties; op tijd komen, afspraken nakomen en communiceren.

We kozen voor een constructie, waarin Manuel zijn begeleiding op de werkvloer op zich neemt en ik het proces op hoofdlijnen bewaak.
Naast Manuels begeleiding heeft J. aan Patrick nog iemand, waarop hij kan terugvallen.

Afgelopen woensdag voerden we een evaluatiegesprek. Dit was een ontspannen en positief gesprek. Simpelweg omdat J. zijn best doet. Hij stelt zich leerbaar op, werkt geconcentreerd en is tot nu toe niet één keer te laat gekomen. School gaf aan dat dát waar zij op hoopten uitgekomen is met de Vogelhut als stageplek.

Een mooi compliment, maar nog mooier vind ik dat J. ontdekt heeft waar hij goed in is en wat hij graag doet. Namelijk; schilderen. Via een kennis van mij (docent Schilder op MBO niveau 2) weet ik dat dit een (mogelijk) realistisch toekomstperspectief voor hem is met uitzicht op werk.

In plaats van te verzuipen in een groot logistiek bedrijf, komen zijn ambities en talenten bovendrijven in een kleinschalig, vertrouwd buurthuis in Venlo-Oost…

Dank voor het lezen en hopelijk tot volgende week!

Johnny

Nieuwe Buren

In de wijk, waarin ik werkzaam ben als bewonersondersteuner, zijn onlangs in een pand zes kamers gemaakt. Deze zijn bestemd voor bewoning door statushouders in de leeftijd van 19-27 jaar oud.

Nadat het nieuws in november 2016 naar buiten werd gebracht, is er twee weken geleden nog een extra informatiebrief naar de omwonenden gegaan. Hierop kwamen reacties, waarop besloten werd om een bewonersavond te organiseren. Dit was afgelopen woensdag…

De avond verliep in een goede sfeer en was constructief. De bewoners hadden terechte zorgen (oprecht=terecht) en professionals van onze samenwerkingspartners (in dit geval; gemeente, Antares en Wel.kom) hadden een informatief en eerlijk verhaal. Deze professionals houden zich specifiek met het thema; statushouders bezig en dat maakte dat ze zorgen weg konden nemen met hun kennis en door terug te grijpen naar eerdere ervaringen.

‘Gamechanger’ in het gesprek was een vrouw die luisterde hoe de professionals de jongemannen hielpen met het inrichten van hun toekomstige kamer. De vrouw gaf aan dat ze – wanneer ze eerder en beter geïnformeerd was – een bijdrage had kunnen leveren. Dit gaf een positieve wending aan het gesprek wat uiteindelijk leidde tot de afspraak dat er op korte termijn een kennismaking tussen oude- en nieuwe bewoners komt. Wij ondersteunen in de organisatie.

Na afloop ging ik nog even naar de Vogelhut, waar een jeugdactiviteit bezig was. Hier zag ik een nieuwe bezoeker, een jonge statushouder uit Syrië. Ik maakte even tijd voor hem, maar vond het niet mijn taak om hem bij de hand te pakken.  Ik riep twee jongeren bij me en vertelde dat we een nieuwe wijkbewoner (geen ‘statushouder’ of ‘vluchteling’) op bezoek hadden en vroeg de jongens of ze hem het gevoel wilden geven dat hij welkom was. De jongens en de begeleiding deden dit voortreffelijk!

Gecombineerd met de verkiezingsuitslag en -opkomst, gaven bovenstaande ervaringen me hoop, vertrouwen in de toekomst én een wijze les… Laten we stoppen om de gemeenschap bij nieuwe ontwikkelingen te betrekken vanuit een negatieve insteek… Als we bang zijn voor spanningen in een wijk… Laten we het omdraaien… Laten we de gemeenschap betrekken, vanwege haar kracht en de positieve bijdrage die zij in veel gevallen kan en wil leveren!

Er zijn veel bewonersinititiatieven die iets voor hun nieuwe buren betekenen. Hierbij denk ik aan taallessen (in Oost ondersteund door Janou), maar ook andersom; ‘Syriers voor Venlo’ … En hoe positief deze initiatieven ook zijn, de stip op de horizon moet zijn dat beide kanten samensmelten tot één… Samen voor Venlo, vindt u niet?

Dankjewel voor het lezen en hopelijk tot volgende week!

Johnny

Buurtwhatsapp

In de afgelopen week heb ik een gesprek gehad met Servé Luijten, voorheen kartrekker van het buurtpreventieproject; Kièk Oèt Stalberg. Met de beschikbare technologische middelen is de stap van offline naar online buurtpreventie een logische, maar geen gemakkelijke. Het (al dan niet herkenbaar) lopen door de wijk heeft voor veel mensen ook een sociale functie. In Venlo-Oost is de stap echter gezet en speelt Servé hier een – naar eigen zeggen – faciliterende rol in.

In Venlo zijn er diverse groepen bewoners die online met elkaar in contact staan. Dit kan zijn middels een whatsappgroep, maar ook middels apps als Nextdoor, die een bredere functie beogen (bijvoorbeeld rondom thema’s als een burendag of een rommelmarkt).

Buurtwhatsapp is een goed en succesvol initiatief met een sterke preventieve functie dat tevens het veiligheids-  en saamhorigheidsgevoel vergroot. Volgens politiecijfers mijden inbrekers eerder een wijk met deze vorm van buurtpreventie dan een wijk zonder.  

Echter, oneigenlijk gebruik van dit middel kan tot onwenselijke situaties leiden. Zo zijn er voorbeelden, waarin de buurtwhatsapp gebruikt werd om een knokploeg te formeren. Ook het ‘aanspreken’ van ‘verdachte’ personen vind ik persoonlijk gevaarlijk. Want wat maakt iemand een verdacht persoon?

Ik adviseer bewoners die een dergelijk initiatief willen starten dan ook om zich aan te melden op www.wabp.nl. Hier vindt u meer informatie over de spelregels en protocollen. Benodigdheden als veiligheidshesjes en borden kunnen in Venlo gefinancierd worden door het SAMfonds, maar ook in andere gemeenten zijn er wellicht subsidies…

Nadat we over bovenstaand spraken vroeg ik aan Servé of ik iets voor hem kon betekenen als bewonersondersteuner. Maar al snel bleek dit de omgekeerde wereld. Servé gaf mij veel nieuwe informatie en gaf aan dat híj bereid is om startende whatsappgroepen in de wijk te ondersteunen!

Interesse? Neem vooral contact op met uw wijkagent en bewonersondersteuner/ opbouwwerker. Of met een buurman/buurvrouw die er ervaring mee heeft. Ik ben altijd bereid om de juiste professional of bewoner aan uw initiatief te koppelen!

Dank voor het lezen en hopelijk tot volgende week!

Johnny

 

Bestuurlijke verantwoording over 2016

Afgelopen woensdag hebben we ons met z’n drieën opgesloten in ons kantoor/opberghok op het bedrijventerrein in Blerick. Vanaf 1 maart hebben we een maand de tijd om de financiële verantwoording over 2016 aan de MGR (Modulaire Gemeenschappelijke Regeling) Sociaal Domein Limburg-Noord te doen. De MGR is de organisatie die voor de Noord-Limburgse gemeenten de inkoop van diensten in de zorg gezamenlijk ‘regelt’.

De vakantieperiode gaf ons de tijd en ruimte om hier al mee aan de slag te gaan, dus zijn we er gisteren meteen mee gestart.

De financiële verantwoording zelf is geen ‘Rocket Science’ (meer). Het is vooral een kwestie geworden van goed plannen en een jaar lang de financiële administratie bijhouden (wat Said prima doet). We hebben de inkomsten en uitgaven van 2016 verrekend en deze verwerkt en geduid in de formats (die het werk erg vereenvoudigen t.o.v. voorgaande jaren) op de site van het MGR. Nu is het wachten op de accountantsverklaring van ‘onze’ boekhouder en dan kunnen we de verantwoording ruim op tijd indienen.

Toen we begonnen als sociaal ondernemers, was dit gedeelte van het werk wennen. Niet omdat we het nut en de noodzaak er niet van inzagen, maar omdat dit een nieuwe tak van sport voor ons was. Het is fijn om te zien dat we hier steeds beter en efficiënter in worden.

Het grootste verschil met het werken in loondienst is echter dat we te maken krijgen met vraagstukken die voorheen voor ons beantwoord (en dus ook gefilterd) werden door het management. Vraagstukken die onze missie en visie raken en onze toekomst (deels) bepalen. Als ondernemer moet de balans tussen hart en hoofd dan in evenwicht zijn.  Wat zijn onze principes, waar willen we naartoe en wat zijn de eventuele gevolgen van een bepaalde keuze. We denken dan als het ware twee zetten vooruit op het schaakbord van ons werkveld.

Gisteren hebben we een efficiënte dag gehad, waarop we hard werkten met cijfers en inhoudelijke vragen met elkaar uitdiepten. Gelukkig was er voldoende ruimte voor ontspanning en gezelligheid… En hier en daar een politieke discussie, maar daar ontkomt waarschijnlijk niemand aan in deze tijd!

Dank voor het lezen en hopelijk tot volgende week!

Johnny