Kindervakantieweek

Volgende week start de eerste editie van de Kindervakantieweek in de Vogelhut. Althans, de eerste die georganiseerd wordt door vrijwilligers van de Stichting Leutherberg. flyer vakantieweek

Mijn collega Janou en ik hebben als jeugdwerkers diverse vakantieweken georganiseerd, ondersteund door vrijwilligers. We hebben dit beiden met veel plezier gedaan en met name Janou weet goed wat er allemaal bij komt kijken.

Nu is het precies andersom. De vrijwilligers organiseren de week, bedenken de activiteiten en werken deze uit, werven, begeleiden en doen nog veel meer. Wij (bewonersondersteuners) ondersteunen het proces.

Wat betekent dit? O.a. dat wij de diverse ideeën gebundeld hebben tot een weekvullend programma, contacten hebben gelegd met de basisschool, de werving en aanmeldingen beheren, de vergaderingen beleggen. Niet veel meer dan dat, maar ook niet minder.

Nou blijkt het zeswekelijkse overleg met gemeente en de uitvoerende organisaties samen te vallen met de start van de week. Ik sluit namens Assist bij dit overleg aan en wilde Said vragen om mijn plaats een keer in te nemen (loslaten is niet altijd zo mijn ding).  Na een goed gesprek met Tarik, ben ik hierop teruggekomen. Hij wees me op de goede voorbereiding van de week (we hebben inderdaad elke minuut van elk scenario doorgesproken) en op de essentie van ons werk, namelijk de bewoners in hun kracht zetten en zoveel mogelijk uit handen geven ten behoeve van de duurzaamheid. Daarnaast komt collega-bewonersondersteuner Menno volgende week weer terug van vakantie.

Tarik heeft natuurlijk gelijk, maar ik werd pas echt gerustgesteld toen de zelfbenoemde ‘mamma van de Vogelhut’ José zei: “Johnny, det kump wal good!”

En ut kump auk good! Venlo-Oost heeft een ongelooflijk goed, divers en enthousiast team!

Bedankt voor het lezen en hopelijk tot volgende week!

Johnny

Thanks to: André, Angelique, Anouk, Joanna, José, José, Kitty, Maan, Patrick, Petra en Selene.

Dank ook aan PKF post voor het hout!

Le Tour de Venlo

Deze weken staan voor team Bewonersondersteuning Oost in het teken van ‘le Tour de Venlo’. Een term die bedacht werd door mijn collega; Janou en in team Zuid; de ‘Verhalencaravan’ heet, in West de ‘Rollende Woonkamer’ (inclusief bankstel) en in Eindhoven noemden wij het ‘t ‘Mobiele Terras’. Het is een – binnen het opbouwwerk – bekende methode om laagdrempelig met bewoners in gesprek te gaan over het leefklimaat in een wijk.

Per locatie verschilt de thematiek, de dynamiek, de opkomst in zijn algemeenheid en het type bezoeker als dag en nacht van elkaar. Zo spraken we op de eerste locatie 15 bewoners en op de tweede locatie 5. Betekent dit dat op locatie A meer aan de hand is dan op locatie B? Dat men op locatie A meer urgentie voelt? Of betekent dit juist dat op locatie B meer aan de hand is, maar dat de gekozen methode niet de juiste manier is om met bewoners in gesprek te gaan? Vragen die zeer kritisch bekeken dienen te worden, voordat we hier conclusies uit kunnen trekken.

Een van de locaties die ik eruit wil lichten is Noord-Oost. We stonden hier aan de Gulikstraat met ons mobiele terras en werden positief verrast met de aanwezigheid van ‘grondstoffencoach’ Wim. Hier liep namelijk een proef rondom het scheiden van afval, waarin bewoners gestimuleerd worden om (nog) beter te scheiden. Ons terras stond in de schaduw van een van de drie koopappartementencomplexen die aan de proef meedoen en waarover zorgen zijn. Veel van de appartementen worden onderverhuurd aan jongeren en arbeidsmigranten, waardoor het idee bestaat dat de sociale cohesie te wensen overlaat. Tevens heeft zich hier vorig jaar een tragisch ongeval voorgedaan. Ook op het terras liep het niet storm.

In navolging van Mozes, toen de berg niet 13659042_1228653817159571_554351612316609729_nnaar hem kwam, besloten we ons op te splitsen en ging we het complex in om deur aan deur met mensen in gesprek te gaan. Af en toe werd het bestaande beeld bevestigd door mensen die je binnen hoorde rommelen, maar de deur niet openmaakten. Door mensen waarmee we niet konden communiceren, aangezien ze geen andere taal dan Pools of Turks spraken en wij geen Pools of Turks spreken. En door bewoners die met cynisme op onze vragen antwoordden met: “Ik ben niet anders gewend” of “Jullie weten allang wat hier speelt, ik doe niet mee met deze onzin!”. Het merendeel van de bewoners woonde er echter graag (en meer dan eens hun hele leven) wegens de mooie appartementen en de prachtige locatie dichtbij winkels, het centrum en tussen het groen. Ik sprak vooral tevreden mensen en hoorde mooie verhalen van bewoners die hard werken. Bewoners die niet bij elkaar ‘op de koffie’ gaan, maar elkaar helpen als dit nodig is.  

Er kwam ook een actiepunt naar voren, toen een bewoner haar verbazing uitte over het feit dat er een groot hondentoilet in de buurt is, maar geen speeltuintje. We pakten we verbeterpunt met beide handen aan om een voet tussen de denkbeeldige deur in deze buurt te krijgen. Er waren namelijk meer bewoners die een speeltuintje in de buurt zouden willen en allen wilden ze desgevraagd meedenken over de mogelijkheden en onmogelijkheden van hun wens. Wij denken dat we dit gaan realiseren! Binnenkort gaan we deze mensen samenbrengen en samen stappen zetten naar een eerste ‘succesje’.

In het meest ideale geval komt er een speeltuintje dat ontworpen is door bewoners. Dat onderhouden wordt door bewoners. Een speeltuintje met een bankje, waarop bewoners van alle leeftijden met elkaar in contact komen. Een speeltuintje dat bewijst dat er naar hen geluisterd wordt en hun houding ten opzichte van de instanties zal veranderen. Een speeltuintje met een werkgroepje dat samen met andere werkgroepjes misschien wel uitgroeit tot een Buurt- en Bewonersnetwerk.

In het slechtste geval krijgen de kinderen die momenteel ‘buitenspelen’ op hun balkon een ‘eigen’ speeltuintje waar ze vriendjes en vriendinnetjes leren maken.   

Met andere woorden; niks te verliezen, heel veel te winnen!

Dank voor het lezen en tot volgende week!

Johnny